PANDORA

Pandora

Pandora foi a primeira muller. Os primeiros relatos míticos relativos á creación e aparición da especie humana sobre a terra ten en común a ausencia de mulleres. Hesíodo conta que Zeus, querendo vingarse de Prometeo e dos homes, polos que esta ousara roubar o lume divino, fixo que Hefesto, con axuda de Atenea, creara unha criatura marabillosa a imaxe dos Inmortais. Os outros deuses adornárona xenerosamente con "tódolos dons" (ese es precisamente o significado grego do nome Pandora): gracia, persuasión, habilidade manual... Pero Hermes introduciu no seu corazón o mal e o engano. Pandora foi enviada como regalo a Epimeteo, irmán de Prometeo, que seducido polo seu encanto tomouna por muller, desoíndo os prudentes consellos do seu irmán, que o previñera contra os regalos dos deuses. Na súa casa Epimeteo gardaba un cofreciño que prohibira toca-la súa dona. Pandora, demasiado curiosa, abriuno en canto tivo oportunidade e tódolos males do xénero humano que alí estaban pecharon escaparon e estendéronse polo mundo. Pandora conseguiu pecha-lo cofre, pero demasiado tarde: só quedou dentro a Esperanza, tan enganosa a miúdo para os mortais. Segundo outra versión, o cofreciño pechaba tódolos bens que estaban destinados ós homes, que deste modo os perderon. Como a Eva bíblica, o mito grego presenta á muller como a responsable de tódalas miserias humanas. Pandora foi a nai de Pirra.

Lingua

A expresión " a caixa de Pandora" utilízase para indicar que o que parece moi atractivo ou beneficioso pode resultar moi perxudicial. No século XVII bautizouse co nome de Pandora a unha boneca de tamaño natural, unha especie de manequín utilizado para presenta-la moda francesa nas cortes europeas.

Iconografía

Pandora entra Atenea e Hefesto, copa arcaica, Londres; Rossetti, Pandora, 1869, Buscot, colección Faringdon; Paul Klee, Die Büchse der Pandora als Stilleben, 1920, Nova Yorque; Carlos Franco, Pandora, 1989, Madrid, colección de arte contemporáneo do Banco Hipotecario.