ATRAPADOS BAIXO AS AUGAS

Na memoria de todos aínda permanece o estarrecedor episodio que deu lugar un submarino nuclear ruso avariado baixo o océano con toda a súa tripulación a bordo.

| A opinión pública internacional sobrecolleuse coa tremenda historia e tódolos medios de comunicación realizaron reportaxes para ilustra-la catástrofe. Na mente de todos nós reproducíase a angustia e o pavor que sentiríamos se fósemos un dos tripulantes do aparello nuclear.

A raíz deste espantoso suceso o descoñecido mundo submarino pareceu cobrar un protagonismo en tódalas cadeas de televisión e radio e unha e outra vez preocupábanos de buscar detalles sobre a posibilidade de supervivencia do home neste medio.
O fondo do mar é aínda un gran descoñecido. Vivindo nun planeta no que a meirande parte está formada por auga salgada a ignorancia do medio non deixa de resultar curiosa.

Os buscadores de perlas e esponxas foron os primeiros en experimentar e atreverse a mergullarse nos océanos. Moitos deles chegaron a descender ata os 30,5 m nalgunhas ocasións, pero o normal son inmersións de 50 a 80 segundos a profundidades duns 12 m. Estas distancias son as que o corpo humano pode atinxir sen ningunha axuda externa.

A presión das augas e a imposibilidade de respirar baixo elas, son o motivo polo que o mar aínda sexa un elemento alleo ó ser humano. Sen embargo neste campo non se deixou de investigar coa esperanza dalgún día conquista-lo enigmático mundo submarino. A aparición de aparellos convencionais de respiración, mestura de aire comprimido e osíxeno permiten a un mergullador pasar sen risco dos 76 m. Nembargantes substituíndo o nitróxeno do aire que se respira, que é o causante dos problemas dos nosos pulmóns nese medio, por helio ou hidróxeno, é posible chegar a 152 m de profundidade. |

Pero o home pode incluso conquistar maiores cotas de profundidade. Mergulladores que permaneceron en bases submarinas mergulladas a máis de 100 m e despois de terse acostumado á presión poden incluso chegar a descender ata a sorprendente cifra de 657 metros. Nin que dicir ten que a estas profundidades a temperatura é baixísima, claro está dependendo do océano no que nos atopemos esta varía. Por exemplo no Atlántico na parte máis fría podemos contabilizar -1º C . Ademais do problema da temperatura é destacado o da luz. Os mergulladores para traballar nas profundidades mariñas necesitan portar potentes focos de luz pois os raios do sol nin sequera rozan estes mundos misteriosos.

Despois de coñece-la resistencia do ser humano á presión no mundo submarino, podémonos preguntar porque os rusos atrapados na nave, que só se atopaban a uns 100 metros da superficie, non poderían sen máis abri-las zapóns e fuxir.

| O problema é que os submarinos manteñen a mesma presión existente na superficie. O feito de abri-las zapóns enfrontaría á tripulación cun cambio brusco de presión que sería tan brutal que a morte estaría asegurada. Os pulmóns rebentarían sen lugar a dúbidas. Os cambios de presión son unhas das dificultades e perigos máis importantes ós que teñen que enfrontarse un mergullador. Ascender desde as profundidades sen respecta-los tempos de aclimatación á presión provocaría o chamado síndrome de descompresión rápida producida por unha diminución brusca da presión atmosférica.

Esta enfermidade caracterízase pola aparición de pequenas burbullas e inflamación a nivel subcutáneo, pero o síntoma inequívoco é a aparición dunha fortísima dor, que afecta a diversas partes do corpo. Certas rexións corporais poden sufrir parálises transitorias e en ocasións prodúcense lesións permanentes e incluso a morte. O síndrome de descompresión rápida coñécese como enfermidade dos buzos. As cámaras de descompresión son as encargadas de evitar estes problemas. A permanencia nelas dos buzos é o que impide que perdan a vida.
Moito queda aínda por saber sobre, non só dos fondos mariños senón da posibilidade de que os homes poidan exploralos por eles mesmos. Ata o momento baixar dos 657 metros é ciencia ficción. O helio e os traxes especiais conseguen que o corpo humano resista. Non obstante se descendéramos ata o fondo do mar, a respiración sería imposible e por suposto os materiais que agora se coñecen non poderían resistir polo tanto o traxe rebentaría. Sería unha morte certa. Só o futuro nos amosará se o progreso científico logra que algún día o fondo submarino estea tan concorrido como as nosas cidades.