HERMANN STAUDINGER

(Worms, 1881-Friburgo de Brisgovia, 1965) Químico alemán. Estudiou na Universidade de Halle, onde se doutorou en 1903. Traballou nas Universidades de Darmstadt, Munich, Estrasburgo (1907), Karlsruhe (1908) e Zurcí (1912), onde foi profesor de Leopold Ruzicka, e Friburgo (1926), onde en 1940 foi nomeado director do Instituto Estatal de Química Macromolecular. O seu campo de investigación foi a Química das macromoléculas ou polímeros, moléculas xigantes formadas pola agregación lineal de numerosas unidades máis pequenas (monómeros). Staudinger demostrou que os monómeros que forman un polímero únense entre ele mediante enlaces químicos ordinarios, pois antes se pensaba que a unión podía ser unha mera xustaposición física. Tamén descubriu a lei que liga a masa molecular dun polímero coa súa viscosidade. O seus descubrimentos foron importantes para o desenvolvemento dos plásticos e as fibras sintéticas. En 1953 concedéuselle o premio Nobel de Química polas súas investigacións sobre os polímeros. En 1931 recibiu o premio Leblanc e en 1933 o premio Cannizaro. Entre as súas obras destacan Die Kettene (As cadeas, 1912) e Makromolekulare Chemie und Biologie (Química e Bioloxía macromolecular, 1947)