GANÍMEDES

Ganímedes de Rubens

Xove raptado por Zeus. Ganímedes era "o máis fermoso dos mortais", príncipe da familia real de Troia e descendente de Dárdano. Pastoreaba co seu rabaño sobre unha montaña, preto de Troia, cando Zeus o viu e namorouse apaixoadamente del. O deus transformouse entón en águia e levouno polos aires ata o Olimpo, onde convirtiuno en copero dos deuses. Alí vertía o néctar na copa de Zeus. O águia que o transportou polo aire foi convertida en constelación.

Lingua

Un ganímedes é un xove gallardo e complaciente ("os ganímedes de formas lascivas", Apollinaire). Co seu nome bautizouse o principal satélite de Xúpiter.

Literatura

O rapto de Ganímedes foi unha fecunda fonte de inspiración para a literatura grega e romana desde Homero (Ilíada, V, 265, e ss: XX, 232 e ss.) ata Ovidio (Metamorfosis, X, 155 e ss.). O tema tamén foi tratado durante o barroco: Xúpiter a Ganímedes, soneto de Juan de Arguijo (1605); Xúpiter vingado ou Fábula de Criselio e Cleón, comedia de Diego Jiménez de Enciso. (1632)

Iconografía

Zeus raptando a Ganímedes, terracota grega, h 480 a. C., Olimpia; Ganímedes, escultura, século IV d. C., Granada; vaso grego, 470 a. C., Atenas. Sobre o mesmo tema, lenzo de Rubens (1636, Madrid, Museo do Prado), de Rembrant (século XVII, Dresde); Ganímedes, bronce de Benvenuto Cellini, século XVI, Florencia; José Álvarez Cubero, Ganímedes, escultura, 1818, Madrid, Real Academia de Belas Artes de San Fernando.