O GATO NEGRO
SEGUNDA ENTREGA

| A noite do día en que cometín ese acto cruel espertáronme berros de "¡Lume!". As cortinas da miña casa estaban en llamas. A casa enteira ardía. Con gran dificultade puidemos escapar do incendio a miña muller, un servinte e eu. Todo quedou destruído. Os meus bes terreais perdéronse e, desde entonces, resigneime á desesperación. Estou por riba da debilidade de tentar establecer unha relación de causa e efecto entre o desastre e a atrocidade que cometín. Limítome a detallar unha cadea de feitos, e non quero deixarme nin un posible elo. Ó día seguinte do incendio visitei as ruínas. Tódalas paredes, agás unha, esboroárase. A que quedaba en pe era un tabique, de pouco grosor, situado no centro da casa e contra o que se apoiaba a cabeceira da miña cama. O xeso do tabique resistira, en gran medida a acción do lume, cousa que atribuín á súa recente aplicación. Unha apertada multitude reunírase ó redor desta parede e varias persoas parecían examinar parte da mesma atenta e minuciosamente. As palabras "¡estraño!, ¡raro!" e outras expresións semellantes espertaron a miña curiosidade. Achegueime ó lugar e vin, como gravada en baixorrelevo sobre a branca superficie, a figura dun xigantesco gato. A imaxe amosaba unha precisión marabillosa. Había unha corda ó redor do pescozo do animal. Ó contemplar por primeira vez esta aparición -porque a penas podía considerala outra cousa-, o meu asombro e o meu terror eran extremos. Pero á fin a reflexión viu na miña axuda. O gato, como lembrei, quedara aforcado no xardín, preto da casa. Cando soou a alarma do incendio, este xardín foi invadido inmediatamente pola multitude e alguén debeu cortar a corda e tirar ó animal na miña habitación pola ventá aberta. Seguramente fixérao coa intención de espertarme. A caída das outras paredes incrustaran á víctima da miña crueldade na masa de xeso recentemente aplicada, a cal, xunto coas lapas e o amoníaco desprendido do cadáver, produciran entón a imaxe tal e como eu vina. Aínda que así, facilmente, estas explicacións calmaron a miña razón, se non enteiramente a miña conciencia, sobre o asombroso feito que acabo de describir, o acontecido non deixou de impresionar profundamente a miña imaxinación. Durante meses non puiden librarme da pantasma do gato e en todo este período o meu espírito experimentou un vago sentimento que lembraba, sen o ser, o remordemento. Cheguei incluso a lamenta-la perda do gato e a buscar nos envilecidos lugares que habitualmente frecuentaba outro animal da mesma especie e dunha aparencia semellante, que puidera ocupa-lo seu lugar. Unha noite, mentres estaba sentado, medio borracho, nunha máis que infame taberna, de súpeto chamoume a atención un obxecto negro que xacía encol da tapa dun dos enormes toneis de xenebra ou de ron, que constituían o principal mobiliario do lugar. Durante algúns minutos eu estivera mirando fixamente a parte superior dese tonel, e o que me sorprendeu entón foi o feito de non ter visto antes o obxecto que se achaba enriba. Achegueime a el e toqueino coa man. Era un gato negro, un gato moi grande, tan grande como Pluto e cun gran parecido a el en tódolos aspectos, salvo nun. Pluto non tiña nin un pelo branco no corpo, pero este gato amosaba unha mancha branca, grande aínda que indefinida, que lle cubría case todo o peito. Cando o toquei, ergueuse deseguida, principiou a ronronear con forza, restregouse contra a miña man e pareceu encantado das miñas atencións. Este era, pois, o animal que andaba buscando. Inmediatamente propuxen mercarllo ó taberneiro, pero esa persoa díxome que non era o dono, que non sabía nada do gato, e que nunca antes o vira. Seguín acariciando o gato e, cando me erguín para marcharme a casa, o animal amosouse disposto a acompañarme. Permitinlle que o fixera, e ás veces inclinábame e acariciábao mentres viña ó meu carón. Cando estivo en casa acostumouse deseguida e axiña chegou a se-lo gran favorito da miña muller. Pola miña parte, de seguida descubrín que xurdía de min unha antipatía cara ó animal. Era exactamente o contrario do que eu agardaba, pero sen que soubese como nin porque acontecía, o seu evidente afecto por min desgustábame e irritábame. Lentamente tales sentimentos de desgusto e molestia transformáronse na amargura do odio. Evitaba atoparme co animal; unha certa vergonza e a lembranza do meu acto de crueldade prohibíanme abusar del fisicamente. Durante algunhas semanas non lle peguei nin o maltratei con violencia; pero gradualmente, moi gradualmente, cheguei a sentir unha inexpresable repugnancia por el e a fuxir en silencio da súa odiosa presencia, como se escapara da emanación da peste. O que, sen dúbida, aumentaba o meu odio cara o animal foi o descubrimento, á mañá seguinte de telo traído a casa, de que aquel gato, igual ca Pluto, perdera un dos seus ollos. Nembargantes, precisamente esta circunstancia fíxoo máis querido da miña muller, quen, como xa dixen, posuía en alto grao eses sentimentos humanitarios que unha vez fora o risco distintivo do meu temperamento e a fonte de moitos dos meus máis sinxelos e puros praceres. Coa miña aversión cara o gato, o seu agarimo por min parecía á vez aumentar. Seguía os mes pasos cunha pertinacia que me sería difícil facer comprender ó lector. Onde queira que me sentara viña a agocharse baixo a miña cadeira ou saltaba as miñas xeonllos, cubríndome coas súas repugnantes caricias. Se me erguía a pasear, metíase entre os meus pes, e así, case, me facía caer, ou cravaba as súas longas e afiadas gadoupas na miña roupa e desta forma gabeaba ata o meu peito. Naqueles momentos, aínda que devecía destruílo dun golpe, sentíame, non obstante, refreado; en parte pola memoria do meu crime anterior, pero principalmente -déixenme confesalo xa- por un terrible temor ó animal. Non era exactamente aquel temor medo a un mal físico, e, nembargantes, non sabería como definilo doutro modo. Síntome case avergonzado de admitir, si, incluso agora, desde esta cela para criminais, case me sinto avergonzado de admitir que o terror e o horror que aquel animal me causaba foran alimentados por unha das máis insignificantes quimeras que fora posible concibir. Máis de unha vez, a miña muller chamárame a atención sobre o aspecto da mancha de pelo branco, da que xa falei, e que constituía a única diferencia visible entre esa estraña besta e a que eu matara. O lector lembrará que esta mancha, aínda que era grande, fora ó principio moi indefinida, pero, gradualmente, case imperceptiblemente, forma de que a miña razón loitou durante longo tempo para rexeitar ese cambio como imaxinario, a mancha foi adquirindo unha rigorosa nitidez no seus contornos. Era a imaxe dun obxecto que tremo ó nomear -e por elo sobre todo odiaba, temía e teríame liberado do monstro se me tivese atrevido a facelo-, era, digo, a imaxe dunha cousa atroz, horrible, ¡a imaxe do patíbulo! ¡Oh, fúnebre e terrible máquina do horror e do crime, da agonía e da morte! E entón sentía de veras sobre min unha desgracia maior ca simple desgracia humana. ¡E pensar que unha besta, da que o seu semellante eu destruíra desdeñosamente, unha besta podía obrar sobre min, sobre min, un home creado a imaxe e semellanza de Deus, tanta insufrible miseria! ¡Ai, nin de día nin de noite coñecía xa a bendición do descanso! De día o animal non me deixaba en paz nin un momento, e de noite espertaba eu sobresaltado polos soños de indescritible terror para senti-lo ardente alento daquela cousa na miña cara e o seu enorme peso -carnado pesadelo que non tiña eu o poder de quitarme de enriba- descansando eternamente encol do meu corazón. Baixo a opresión de tormentos como estes, sucumbiu en min o débil vestixio do ben. Xa os meus únicos acompañantes íntimos eran pensamentos malvados, os máis escuros e os máis malignos pensamentos. O mal humor da miña disposición habitual medrou ata converterse nun odio a tódalas cousas e a toda a humanidade; a miña muller, que de nada se queixaba, era a máis habitual e máis paciente víctima dos repentinos, frecuentes e incontrolables estoupidos de furia a que me abandonaba entón cegamente. Un día ela acompañoume, cando ía a algún quefacer doméstico, ó soto da vella casa onde a nosa pobreza nos obriga a vivir. O gato seguiume mentres baixaba a empinada escaleira e case fíxome caer cabeza abaixo, isto exasperoume ata a loucura. Erguendo un facho e esquecendo, na miña rabia, o temor infantil que ata entón detiña a miña man, lancei un golpe que tivera causado a morte instantánea ó animal, de ter caído como desexaba. Pero a mano da miña muller detivo o golpe. Provocado pola súa intervención, estoupou en min unha rabia máis ca demoníaca; logrei solta-lo meu brazo da súa man e afundinlle o facho na cabeza. Caeu morta ó meus pes, sen un laio. Consumado o horrible asasinato, dediqueime deliberadamente á tarefa de oculta-lo corpo. Sabía que non podía sacalo de casa, nin de día nin de noite, sen corre-lo risco de que os veciños me viran. Ocorréronseme varias ideas. Por un momento pensei corta-lo cadáver en pequenos anacos e destruílos co lume. Noutro momento decidín cavar unha tumba no chan do soto. Logo considerei se debía guindalo ó pozo do xardín, e, cos trámites normais, chamar a un mozo de corda para que o retirase da casa. Por fin, atopei o que me pareceu un recurso moito mellor ca calquera destes. Decidín empareda-lo cadáver no soto, tal como se conta que os monxes da Idade Media facían coas súas víctimas. Para un propósito semellante o soto era idóneo. As paredes non foran solidamente construídas e aplicaránselle unha capa de xeso basto, que a humidade do ambiente non o deixara endurecer. Ademais, nunha das paredes había un saínte, motivado por unha falsa cheminea, que se enchera de forma que se parecera ó resto do soto. Non tiña dubidas de que facilmente podía quita-los ladrillos desa parte, introduci-lo cadáver e tapalo todo como antes, de maneira que ningunha mirada puidera descubrir nada sospeitoso. Os meus cálculos non me desilusionaron. Cunha panca saquei facilmente os ladrillos, e despois de colocar con coidado o corpo contra a parede interior, apuntaleino nesa posición e case sen dificultade volvín a coloca-los ladrillos na forma orixinal. Despois de procurarme argamasa, arena e cerda, preparei coa maior precaución posible un xeso que non se podía distinguir do antigo, e revoquei coidadosamente, de novo, o enladrillado. Cando rematei, sentinme satisfeito de que todo quedara ben. A parede non amosaba a menor sinal de ter sido alterada. Recollín do chan os desfeitos co máis minucioso dos coidados. Trúnfante, mirei ó redor e díxenme: "Aquí, alomenos, non traballei en vano." O meu paso seguinte consistiu en buscar á besta que fora a causa de tanta desdicha; porque á fin me sentín resolto a matala. Se tivera podido atopa-lo gato nese intre, o seu destino quedaría para sempre selado; pero, polo visto, o astuto animal, alarmado pola violencia do meu anterior acceso de cólera, negábase a presentarse mentres eu seguira de mal humor. É imposible describir, nin imaxinar, o profundo e ditoso sentimento de alivio que a ausencia do odiado animal trouxo ó meu peito. Non apareceu aquela noite, e así alomenos durante a noite, por primeira vez desde a súa chegada á casa, puiden durmir profunda e tranquilamente; ¡si, puiden durmir, incluso co peso do asasinato sobre a miña alma! Pasaron o segundo e o terceiro día, e aínda non volvía o meu atormentador. Unha vez máis respiraba como un home ceibe ¡O monstro aterrorizado fuxira do lugar para sempre! ¡Non volvería a velo xamais! ¡A miña felicidade era suprema! A culpa do meu negro acto amolábame pouco. Fixéronse algunhas indagacións, pero estas atoparon resposta sen dificultade. Incluso rexistraron a miña casa, pero por suposto, non se descubriu nada. Eu consideraba asegurada a miña felicidade futura. Ó carto día, despois do asasinato, un grupo de policías entrou en casa intempestivamente e procedeu outra vez a unha rigorosa investigación. Seguro de que o meu lugar de ocultación era inescrutable, non sentín a menor inquietude. Os axentes pedíronme que os acompañara no seu rexistro. Non deixaron ningún recuncho nin abeiro sen explorar. Á fin, por terceira o carta vez, baixaron ó soto. Non me tremía nin un só músculo. O meu corazón latexa tranquilamente como o de quen durme na inocencia. Paseábame dun lado a outro do soto. Crucei os brazos sobre o peito e púxenme a dar voltas despreocupadamente. Os policías quedaron totalmente satisfeitos e dispoñíanse a marchar. O xúbilo do meu corazón era demasiado forte para ser reprimido. Ardía en desexos de dicirlles, alomenos, unha palabra como proba de trunfo, e de asegurar dobremente a súa certeza sobre a miña inocencia. -Cabaleiros-dixen, por fin, cando o grupo subía a escaleira-, alégrome de ter disipado as súas sospeitas. Deséxolles a todos felicidade, e un pouco máis de cortesía. Por certo, cabaleiros, esta é unha casa ben construida- no meu rabioso desexo de dicir algo con naturalidade non me daba completa conta das miñas palabras- permítome dicir que é unha casa de excelente construcción. Estas paredes (¿xa se marchan vostedes, cabaleiros?), estas paredes son de gran solidez- e entón, empurrado polo puro frenesí das miñas bravatas, golpeei pesadamente co bastón que levaba na man sobre esa mesma parte da parede de ladrillo detrás da que se achaba o cadáver da esposa da miña alma. ¡Que Deus me protexa e me libre das gadoupas do archidemonio! A penas silenciárase a repercusión dos meus golpes, cando ¡unha voz contestoume desde dentro da tumba! Un laio, ó principio afogado e entrecortado como o saloucar dun neno, que logo medrou rapidamente ata se transformar nun longo, forte e continuo berro, totalmente anómalo e inhumano, un ouveo, un queixón alarido, mestura de horror e trunfo, como só puidera xurdir no inferno, ó unísono, da gorxa dos condenados na súa agonía e dos demos gozosos na condenación. Falar dos meus propios pensamentos de entón é un disparate. Desmaiándome, din uns trengueleantes pasos cara a parede de enfronte. Por un intre o grupo de homes, na escaleira, quedou inmóbil, preso dun extremo e espantoso terror. Ó momento, unha ducia de fortes brazos traballaban na parede. Caeu dunha peza. O cadáver, xa moi corrompido e cuberto de sangue coagulada, apareceu erguido perante os ollos dos espectadores. Sobre a súa cabeza, coa vermella boca aberta e o solitario ollo como de lume, estaba agochada a horrible besta da que súa astucia me inducira ó asasinato e da que a súa voz delatora entregábame agora ó verdugo. ¡Emparedara ó monstro na tumba! O gato negro foi escrito en 1842, apareceu en Filadelfia en 1843, no Saturday Evening Post.