ANAXIMANDRO

(Mileto, 610-545 a. C.) Filósofo, xeómetra e astrónomo grego da escola xónica, discípulo de Tales. Atribúeselle a invención do cuadrante solar e das cartas xeográficas e considéraselle o pai da Astronomía grega. Fixou as épocas dos equinoccios e dos solsticios. Demostrou a oblicuidade da eclíptica (o ángulo entre o ecuador celeste e o camiño aparente do Sol), e afirmou que a Terra é redonda, que xira ó redor do seu eixe, e que non está suspendida nos ceos, senón que permanece en equilibrio no centro do universo. Tamén sinalou que a luz da Lúa é un reflexo da do Sol. Anaximandro desenvolveu unha teoría cosmolóxica segundo a que o mundo xurdiu dun elemento ou sustancia indefinida, indiferenciada, imperecedoira e incorruptible, á que chamou apeiron (ilimitada), que no principio do tempo se separou en compoñentes opostas entre elas: húmida e seca, quente e fría, y que á súa vez, mesturándose en diferentes proporcións, deron lugar ós catro elementos (terra, auga, aire e lume) e á multiplicidade dos seres e da materia. Deste xeito, reduciu as diferencias cualitativas entre as distintas sustancias a diferencias de cantidade. A súa teoría difería da de Tales, que atribuía a calidade orixinal ó auga, e da de Anaxímenes, que prefería o aire. Escribiu diversos tratados sobre cosmoloxía, xeografía y astronomía, que tiveron moita influencia na súa época, pero que hoxe desapareceron, conservándose unicamente unha pasaxe.