VULCANO

Divinidade itálica do lume, elemento concibido como unha forza devastadora que os homes se deben propiciar. En Roma o seu culto e a festa das Vulcanalia eran tan antigos como a propia cidade. Foi asimilado ó Hefesto grego e adoptou a súa mitoloxía. Entre os poetas latinos aparece como un artesán coxo, esposo de Venus, que forxa a petición dela as armas para Eneas, fillo da deusa, representando no seu escudo os principais episodios da historia romana, desde a fundación de Roma ata a batalla de Accio.

Lingua

A palabra volcán formouse no século XVI, a partires do nome deste deus entre os conquistadores españois, para designa-las "montañas de lume" descubertas en América central. Dela procede a súa vez o adxectivo volcánico e outros derivados. A forma orixinal mantense nembargantes en palabras como vulcanita, vulcanismo, vulcanólogo o vulcanoloxía (estes últimos dobretes de volcanólogo e volcanoloxía).
A vulcanización (termo de orixe inglés formado no século XIX a partires do nome do deus) é un procedemento consistente en incorporar xofre- sustancia relacionada con Vulcano- ó caucho co fin de mellora-la súa resistencia e conserva-la súa elasticidade.

Iconografía

É frecuente que apareza nun segundo plano, agochado nas sombras e disposto a lanza-la súa rede sobre Venus e Marte (Boucher, século XVIII, Londres). Nembargantes, convértese na figura central cando se lle representa na súa forxa: A fragua de Vulcano, lenzos de Tintoreto (século XVI, Venecia) e de Velázquez (1630, Madrid, Museo do Prado); Rubens, Vulcano forxa as frechas de Xúpiter, século XVII, Madrid. Vulcano comparte á veces con Venus o lugar central: Venus na fragua de Vulcano, cadros de Rubens (século XVII, Bruselas), Le Nain (século XVII, Reims), Van Dyck (século XVII, Viena), Boucher (século XVIII, París, Versalles).