PLINIO O VELLO

Imaxe da erupción do Vesubio, onde morreu Plinio o Vello.

(Novun Comun, Galia, 23-Estabias, preto do Vesubio, 79) Filósofo, escritor e naturalista romano, chamado Gaius Plinius Secundus, tío e pai adoptivo de Plinio o Xove, escritor e político romano. Foi militar en Xermania, dedicouse ó estudio durante o reinado de Nerón e desempeñou o cargo de almirante durante o de Vespasiano. Ó se produci-la erupción do Vesubio o ano 79, viaxou a estudiala e morreu asfixiado polos fumes. Débese unha Historia natural monumental e enciclopédica, en 37 libros, que terminou o ano 77 e dedicou ó emperador Tito. Trata de Cosmoloxía e Astronomía (un libro), Xeografía e Historia (4 libros), Zooloxía (5) Botánica e Agricultura (8), Medicina (13), Xeoloxía, Mineraloxía, Metalurxia e Arte (5 libros). Nela mestura un número enorme de relatos e feitos útiles con conceptos fantásticos e contos de viaxeiros. A obra converteuse nun dos textos básicos da Idade Media, pero perdeu influencia a partires de 1492.