É Edgar Allan Poe un mestre do xénero de terror. Os seus relatos curtos que se contan por ducias son tan sumamente excepcionais que non só os amantes do xénero adoitan telos como libros de cabeceira, senón que ata o menos afeccionado terá oído falar deles ou incluso teraos visto tanto na pequena ou gran pantalla. Os contos de Poe foron levados ó cine unha e outra vez e aínda que quizais creades que non coñecedes ningunha da súas historias, seguramente máis dunha das vistas en televisión ten a súa orixe nun relato de Poe.

A vida deste escritor estadounidense é case tan estremecedora como moitos dos seus relatos. Sempre desexou ser poeta, era o seu máximo anhelo, pero as necesidades económicas o conduciron á prosa. Aínda que non podemos dicir que fose o creador dos relatos de medo foi un mestre no seu arte e foi quen iniciou a novela policiaca; o seu relato 'O escaravello de ouro' (1843), que trata da busca dun tesouro enterrado, é boa proba delo.
A súa curta vida estivo sempre marcada pola depresión, a súa tendencia á melancolía e a súa afección ó alcohol e ás drogas que acabaron por destruílo.

Naceu en Boston o 19 de xaneiro de 1809. Os seus pais, actores de teatro itinerantes, morreron sendo el neno, e foi criado por John Allan, un home de negocios rico de Richmond (Virxinia), que probablemente foi o seu padriño. Ós seis anos viaxou coa familia Allan a Inglaterra onde ingresou nun internado privado. Despois de regresar a Estados Unidos en 1820 seguiu estudiando en centros privados e asistiu á universidade de Virxinia durante un ano, pero en 1827 o seu pai adoptivo, desgustado pola afección do xove á bebida e ó xogo, negouse a paga-las súas débedas e obrigouno a traballar como empregado.

Contrariando a vontade de Allan, Poe abandonou o seu novo traballo, que detestaba, e viaxou a Boston onde publicou anonimamente o seu primeiro libro, Tamerlán y outros poemas (1827). Pouco despois alistouse no exército, no que permaneceu dous anos. En 1829 apareceu o seu segundo libro de poemas, Al Aaraf, e reconciliouse con Allan, que lle conseguiu un cargo na Academia militar, pero ós poucos meses foi despedido por neglixencia no deber; o seu padre adoptivo repudiouno para sempre.

Ó ano seguinte de publica-lo seu terceiro libro, Poemas (1831), trasladouse a Baltimore, onde viviu coa súa tía e unha sobriña de 11 anos, Virxinia Clemm. En 1832, o seu conto 'Manuscrito atopado nunha botella' gañou un concurso patrocinado polo Baltimore Saturday Visitor. De 1835 a 1837 foi redactor de Southern Baltimore Messenger. En 1836 casouse co seu xove sobriña e durante a década seguinte, gran parte desta foi desgraciada a causa da longa enfermidade de Virxinia, Poe traballou como redactor para varias revistas en Filadelfia e Nova Yorque. En 1847 faleceu a súa muller e el mesmo caeu enfermo; a súa desastrosa adicción ó alcohol e as drogas, contribuíron a súa pronta morte en Baltimore, o 7 de octubro de 1849.

O 3 de outubro celebrábase na cidade uns comicios. Poe como un vagabundo máis, achegouse a esta poboación para recibi-los cartos que a chusma de borrachiños recibían a conta de certos partidos por depositar un voto ó seu favor. O diñeiro que posiblemente necesitase o autor para emborracharse non o chegou a cobrar nunca. Foi achado semiconsciente tirado na rúa. Levaba postas roupas farrapentas que nin sequera eran súas. Foi ingresado no hospital e catro días máis tarde faleceu en medio de terribles delirios e incesantes imaxes de terror que acosaban a súa mente esgotada.

O tío de Poe declarou a súa morte: "Coñecera tanta dor e tiña tan poucos motivos para sentirse satisfeito coa vida que este cambio a penas se pode considerar unha desgracia"
Edgar Allan Poe viviu unha vida tortuosa marcada pola dor, dor que nacía da súa alma melancólica e depresiva e que tentou calmar mediante as drogas e o alcohol. Por suposto non só non o conseguiu, senón que logrou perderse para sempre nalgunha paraxe arrepiante dos nacidos da súa mente. Morreu con tan só 40 anos e deixouno páxinas e páxinas de horror, impregnadas na súa suor alcohólica e a súa sangue envelenada.

Para ser xustos co medo que agroma de cada páxina dos relatos de terror de Poe, deberiamos mencionalos todos. Calquera deles é capaz de poñerlle os pelos de punta e de ourizarlle a pel ó lector máis curtido. Nembargantes para non esgota-lo espacio, seleccionarémo-los nosos preferidos.

O gato negro- Aínda sendo dos máis coñecidos, non deixa por elo de ser formidable. Lelo e asustarédevos seguro.
Os crimes da rue Morgue. Posiblemente teredes os visto na tele, de tódolos xeitos é moito máis arrepiante se se le.
Os feitos no caso do señor Valdemar- Só para lectores de sangue moi fría.
A caída da Casa Usher. Un marabilloso relato nun ambiente realmente estremecedor.
E desde logo recomenda-la lectura das Aventuras de Gordon Pynn. É a aventura en estado puro.

Nesta sección teréde-la oportunidade de gozar dun dos seus mellores relatos: "O gato negro" que pola súa extensión aparecerá dividido en entregas neste e nos próximos números da revista. Esperamos que os guste. Se desexades deixa-la vosa opinión e entrar en contacto con outros afeccionados ó terror, visitade

http://www.nenos.com/miedo/poe.htm.
E agora o prometido. Aquí está un dos relatos máis arrepiantes de Edgar Allan Poe.

O GATO NEGRO

PRIMEIRA ENTREGA