O GUEPARDO

(Acinonyx jabatus) É o guepardo un ente singular da familia dos félidos. Presenta moitas características que o asemellan ó can e que, desde logo, non se atopan noutros felinos. Ten as patas longas e está constituído para atinxir grandes velocidades; é o máis rápido corredor coñecido. Os pes, dunha estructura moi semellante ós do can, teñen almofadas plantares duras, cos bordes agudos, no canto das almofadas elásticas que presentan o resto dos félidos. Estas almofadas e as unllas romas e non retráctiles cumpren a finalidade adicional de proporcionar a un animal que se move con tanta rapidez a posibilidade de frear para facer paradas súbitas ou xiros rápidos. É digna de mención a existencia dun dedo rudimentario, máis desenvolvido ca nos demais félidos, que desempeña un papel importante na suxeición das présas. A cabeza é pequena en comparación co resto do corpo, e os ollos están situados bastante altos, o que lle sirve de gran axuda ó animal para albiscar por riba de montículos e pequenas cumes. As orellas son pequenas e bastante planas, características que reduce aínda máis a silueta do animal. Os conductos nasais son máis grandes ca nos demais félidos, sen dúbida para permiti-lo ingreso das cantidades adicionais de osíxeno que o animal require na súa carreira final cara á présa.

| O guepardo distínguese facilmente dos outros félidos, non só pola súa axilidade e a súa constitución, senón tamén por algunhas características moi sinaladas. O fondo da súa capa é dun ton vermello amarelo manchado con luares negros. A cara ten as chamadas "liñas de bágoas", moi marcadas, que van desde o ángulo do ollo cara os lados do nariz.

Hai outro tipo, o guepardo rei, que parece ser soamente unha mutación recorrente. O macho mide 2,1 m en total, destes 0,8 corresponden á cola, que é unha gran axuda no xiro. A alzada é aproximadamente de 0,83 m e o peso total duns 59 kg. A femia adoita ter tres cuartos do peso e do tamaño do macho.

Os guepardos están distribuídos desde Arxelia e Marrocos ata o Transvaal, así como Exipto, Etiopía, Arabia, Siria, Persia, e a India. En moitas das zonas onde atópase foi capturado e adestrado como un "leopardo de caza", que é un dos seus nomes. Cando foi debidamente ensinado, pódese empregar do mesmo xeito que se faría cun galgo de carreiras. |

Os únicos restos fósiles de guepardo atópanse en Asia, signo quizais de que o animal emigrou a África, probablemente pola súa asociación co home, anque agora é aquí máis frecuente. En estado salvaxe, o guepardo caza cun compañeiro ou como membro dun grupo, alimentándose principalmente de pequenos antílopes ou das crías das especies maiores, aínda que tamén se lle ten visto cazando mamíferos bastante pequenos. Cando matou a súa présa, prefire comerse primeiro o corazón e os riles, bebéndose ademais o seu sangue. Despois sigue coa cabeza e, por último, pasa á carne muscular. Non é frecuente que volva á súa présa morta despois da primeira comida. Esta diferencia nos hábitos alimentarios reflíctese nos seus dentes, que non son tan grandes nin tan agudos como os de leopardo.
Parece ser que non existe una época regular para o apareamento, e en calquera estación do ano poden nacer de dúas a catro crías. No momento do parto, a capa da cría é de cor gris azulado no dorso e castaño con manchas escuras no resto do corpo. Os cachorros nacen cegos e os seus ollos ábrense ó cabo de dúas semanas. Os xoves, ó contrario cós adultos, son bos rubideiros e este factor, combinado con outros de especialización , parece indicar un desenvolvemento máis avanzado ca outras especies da súa mesma familia.
A raza africana, Acinonyx jubatus jubatus, existe aínda en abundancia, anque non está tan estendida como antes, pero a asiática, Acinonyx jubatus venaticus, atópase na actualidade na lista dos animais en declive e ameazados de extinción.

O guepardo ten fama de se-lo animal terrestre máis rápido, pero é moi difícil determinar con toda seguridade a súa velocidade máxima. Tal dificultade débese principalmente á característica (que o guepardo comparte con outros felinos) de ser un corredor de velocidade. A présa é capturada despois dunha breve e rápida carreira, e se aquela elude a captura, o guepardo cesa de perseguila. O can, en cambio, é un corredor de fondo e non cesa ata abate-la súa présa. Coñécense dúas marcas de guepardos que atinxiron os 114 km. por hora. Nunha ocasión, un exemplar cubriu 640 metros en 20 segundos (medidos con cronómetro), e outro, 73 metros en 2 cuartos de segundo.

FAMIILIA: félidos. ORDEN: carnívoros CLASE: mamíferos.