O GATO NEGRO

PRIMEIRA ENTREGA

| Non espero nin pido que ninguén crea o extravagante pero sinxelo relato que me dispoño a escribir. Tolo estaría, de verdade, se o esperase, cando os meus sentidos rexeitan a súa propia evidencia. Nembargantes, non estou tolo, e certamente non soño. Pero mañá morrerei, e hoxe quero alivia-la miña alma. O meu propósito inmediato é presentar ó mundo, clara, sucintamente e sen comentarios, unha serie de episodios domésticos. As consecuencias destes episodios me aterrorizaron, torturáronme, destruíronme. Nembargantes, non tratarei de interpretalos. Para min significaron pouco, salvo o horror, a moitos pareceranlles máis barrocos ca terribles. No futuro, tal vez apareza alguén cunha intelixencia que reduza os meus fantasmas a lugares comúns, unha intelixencia máis tranquila, máis lóxica e moito menos excitable cá miña, capaz de ver nas circunstancias, que detallo con temor, só unha sucesión ordinaria de causas e efectos moi naturais. Desde a infancia distinguíame pola docilidade e humanidade do meu carácter. A tenrura do meu corazón era incluso tan evidente, que me convertía en obxecto de burla para os meus compañeiros. Sobre todo, sentía un gran afecto polos animais, e os meus pais permitíanme ter unha gran variedade. Pasaba a maior parte do meu tempo con eles e nunca me sentía tan feliz como cando lles daba de comer e os acariciaba. Este risco do meu carácter medraba comigo e, cando xa era home, proporcionábame unha das miñas principais fontes de pracer. Aqueles que sentiron afecto por un can fiel e sagaz non necesitan que me moleste en explicárlle-la natureza nin a intensidade da satisfacción así recibida. Hai algo no xeneroso e abnegado amor dun animal que chega directamente ó corazón de aquel que con frecuencia probou a mesquiña amizade e fráxil fidelidade do home. Casei mozo e tiven a ledicia de descubrir que a miña muller tiña un carácter non incompatible co meu. Ó observares a miña preferencia polos animais domésticos, ela non perdía oportunidade de consegui-los máis agradables de entre eles. Tiñamos paxariños, peixes de cores, un fermoso pero, coellos, un mono pequeno e un gato. Este último era un fermoso animal, notablemente grande, completamente negro e dunha sagacidade asombrosa. Ó se referir á súa intelixencia, a miña muller, que no fondo era un pouco supersticiosa, aludía con frecuencia á antiga crenza popular de que tódolos gatos negros eran bruxas disfrazadas. Non quero dicir que o crera en serio, e só menciono o asunto porque o lembrei agora por casualidade. Pluto - Tal era o nome do gato- era o meu predilecto e o meu camarada. Só eu lle daba de comer e el acompañábame en casa por todas partes. Incluso resultábame difícil impedir que me seguira polas rúas. A nosa amizade durou, así, varios anos, no transcurso dos que o meu temperamento e o meu carácter, por medio do demo Intemperanza (e arroibo ó o confesar), empeoraron radicalmente. Día a día funme volvendo máis irritable, malhumorado e indiferente cara os sentimentos alleos. Permitíame usar palabras duras coa miña muller. Por fin, incluso cheguei a infrinxirlle violencias persoais. Os meus animais, por suposto, sentiron tamén o cambio do meu carácter. Non só os descoidaba, senón que cheguei a facerlles dano. Cara Pluto, nembargantes, aínda sentía respecto dabondo como para absterme de maltratalo, como facía, sen escrúpulos, cos coellos, o mono, e ata o can, cando por accidente, ou por afecto, cruzábanse no meu camiño. Pero a miña enfermidade empeoraba- pois ¿que enfermidade é comparable co alcohol?-, e á fin incluso Pluto, que entón envellecía e, en consecuencia poñíase irritable, incluso Pluto comezou a sufri-los efectos do meu mal humor. Unha noite, ó regresares a casa, moi embriagado, dun dos meus lugares predilectos do centro da cidade, imaxineime que o gato evitaba a miña presencia. Agarreino e, asustado pola miña violencia, mordeume levemente na man. Ó instante apoderouse de min a furia dun demo. Xa non me recoñecía a min mesmo. A miña alma orixinal pareceu voar de súpeto do meu corpo; e unha malevolencia, máis ca diabólica, alimentada pola xenebra, estremeceu cada fibra do meu ser. Saquei do peto do chaleco un canivete, abrino, suxeitei á pobre besta pola garganta e ¡deliberadamente saqueille un ollo! Sinto vergonza, abrásome, tremo mentres escribo daquela condenable atrocidade. Cando cunha mañá a miña razón retornou, cando co soño se pasaran os vapores da orxía nocturna, experimentei un sentimento de horror mesturado con remordemento perante o crime do que era culpable, pero só era un sentimento débil e equívoco, e non chegou a toca-la miña alma. Outra vez afundinme nos excesos e axiña afoguei en viño toda lembranza do acto. Namentres, o gato melloraba lentamente. A cunca do ollo perdido tiña, sen dubida, un aspecto horrible, pero o animal non parecía sufrir xa. Paseábase, como de costume, pola casa; pero, como era de esperar, fuxía presa do pánico cando me achegaba a el. Aínda quedaban en min, ó principio, gran parte dos meus antigos sentimentos como para sentirme agraviado pola evidente antipatía dun animal que unha vez quixera tanto. Pero ese sentimento pronto cedeu paso á irritación. E en entón presentouse, como para min derrota final e irrevocable, o espírito da PERVERSIDADE. A filosofía non ten en conta a este espírito. Nembargantes, estou tan seguro de que a miña alma existe como de que a perversidade é un dos pulos primitivos do corazón humano..., unha das facultades ou sentimentos primarios indivisibles, que dirixen o carácter do home. ¿Quen non se ten atopado cen veces cometendo unha acción malvada ou parva pola sinxela razón de que sabe que non debía cometela? ¿Non temos unha tendencia permanente, en contra do noso bo sentido, a transgredi-lo que constitúe a Lei, simplemente polo feito de selo? Este espírito da perversidade, como dixen, causou a miña derrota final. Era aquel insondable anhelo que tiña o alma de acosarse, de violenta-la súa propia natureza, de face-lo mal polo mal mesmo, o que me empurrou a continuar e finalmente a consuma-lo agravio que infrinxira ó inocente animal. Unha mañá, a sangue fría, paseille un lazo polo pescozo e aforqueino na pola dunha árbore, aforqueino mentres bágoas brotábanme dos ollos e o máis amargo remordemento apertábame o corazón; aforqueino porque sabía que me quería, e porque cría que non me dera motivos para sentirme ofendido; aforqueino porque sabía que ó o facer cometía un pecado, un pecado mortal que poñería en perigo a miña alma, que a levaría- se elo fora posible- máis aló do alcance da misericordia do Deus máis misericordioso e máis terrible. CONTINUARÁ NO VINDEIRO NÚMERO. O gato negro foi escrito en 1842, apareceu en Filadelfia en 1843, no Saturday Evening Post.