Un diamante é unha porción de carbono cristalizado no sistema cúbico. A eventual presencia de impurezas dalle coloracións dondas ou intensas que poden diminuír ou aumenta-lo seu valor como pedra preciosa. É o mineral de maior grao de dureza (10 na escala de Mohs); por esta propiedade teñen numerosas aplicacións industriais: abrasivos, puntas de perforadoras, para cortar vidro, serras, etcétera.
O emprego do diamante como pedra preciosa ornamental remóntase á antigüidade. A súa beleza débese ó alto índice de refracción, que lle da un brillo característico (brillo diamantino), e á súa forte poder dispersivo, descompoñendo a luz que o atravesa. As propiedades ópticas do diamante póñense de manifesto mediante un corte oportuno que, a causa da dureza da pedra, se efectúa servíndose doutros diamantes.

As formas de talla máis empregadas son a brillante e maila rosa, e en menos proporción a rectangular e maila ovalada. A forma brillante está composta por dúas pirámides truncadas, unha inferior (culata) e outra superior (coroa), unidas polas súas bases. A cara superior da coroa recibe o nome de táboa. O número de caras, tanto da culata como da coroa, varía segundo a complexidade da súa elaboración. A rosa consta dunha pirámide, na que falta a táboa superior. A talla rectangular é de caras planas e a ovalada é similar á brillante, pudendo variar o número das súas caras.

A talla brillante, eleva ó máximo o valor do diamante, pois a luz incidente nel sae do mesmo sitio da incidencia; frecuentemente, a talla brillante implica a necesidade de sacrificar unha parte considerable da pedra bruta, polo que se prefire a talla rosa, que permite utiliza-la meirande parte dela. O prezo dos diamantes aumenta aproximadamente en proporción ó cadrado do peso da pedra, expresado en quilates métricos (un quilate métrico equivale a 200 miligramos), en igualdade de calidade. Son particularmente apreciados os diamantes carentes por completo de cor ou ben os intensamente coloreados.