Innumerables son os relatos que sobre esta lendaria illa existen. Incontables son á súa vez as mil e unha lendas que co paso do tempo se incrementan sen fin. Pero todas elas e as que virán proceden dunha mesma fonte: "Os diálogos de Platón". | PLATÓN

Nestes, nos que relatan Critias e Timeo, faise unha descrición bastante exhaustiva sobre a Atlántida, a súa xeografía, os seus habitantes e a súa forma de vida.
A partires de aquí, a lenda desatouse, sobre todo tralo descubrimento de América. A Atlántida non é unha lenda que interesase na Idade Media. Nenbargantes desde o século XVIII, foi un tema recorrente que chegou en plena ebulición ata os nosos días. Non é estraño descubrir novos libros nas nosas librerías que traten unha vez máis a historia da illa lendaria, situándoa con "certeza" nun lugar determinado do globo terrestre".

| Sen embargo o único que sabemos a ciencia certa, son os datos que os diálogos de Platón conservaron sobre a Atlántida, a orixe da lenda, iso que incluso eles, son postos en cuestión constantemente polos estudiosos, xa que ni sequera significan un relato de primeira man, senón unha narración de acontecementos sucedidos moi lonxe no tempo.

Así a todo, Platón foi o pai da lenda. A el debémoslle esta fantástica historia dunha civilización fascinante, moi adiantada ó seu tempo, suxeita a un sen fin de conxecturas e que poderá soportar un sen fin delas máis.

Conta Critias a guerra entre Atenas e un imperio occidental, situado máis alá das columnas de Heracles. Alí vivía unha orfa, Clitia, da que se namorou Poseidón e coa que tivo cinco veces xemelgos- un deles sería Atlas- que se converteron nos dez reis da Illa.
O seu territorio, que as conquistas sucesivas dos seus reis acrecentaban día a día, abundaba en metais preciosos, entre eles o oricalco, que brillaba como o lume; a flora e a fauna eran dunha exuberancia extrema; a súa poboación moi numerosa. A Atlántida, que axiña se converteu nunha gran potencia marítima e comercial, posuía tamén unha extensa rede de canles. Nun principio, os reis atlantes reuníanse e levaban a cabo cerimonias para consolida-los vínculos co seu padre Poseidón. O seu sentimento relixioso, sen embargo, foi diminuíndo co tempo e lanzáronse a unha guerra imperialista á que só puido resistirse a antiga Atenas. Isto sucedía segundo o relato de Platón, 9000 anos antes de Solón, isto é, 9600 a. C.
Zeus castigou á Atlántida sepultándoa no espacio dunha noite e un día, baixo as augas do mar, que forxaran o seu poder e a súa desmesura.

| A fastosa cidade dos aneis descrita por Critias, as explicacións sobre a súa marabillosa xeografía, con lagos, ríos e lagoas, a profusión de animais salvaxes e domésticos e a elegancia e o coñecemento deste pobo mítico, foi a semente que prendeu na cultura occidental e que chegou ata os nosos días.

Cine, televisión, arte, literatura, en tódolos campos atopamos referencias fantásticas á desaparecida illa. Illas do mar Exeo ou ata as mesmas Canarias foron nomeadas como os restos da Atlántida. Nembargantes ninguén sabe a ciencia certa que existe de realidade no relato e que é só ficción por iso, ciclicamente, os diálogos de Platón volven a poñerse de actualidade. Cada un de nós preferimos le-lo relato de primeira man e desentraña-lo misterio tentando descubri-lo camiño que o sen fin de pistas proporcionadas amósanos. Quizais non o academos nunca, sen embargo non deixa de ser interesante e divertido. Só temos que acercarnos á librería e revivi-la marabillosa historia da Atlántida.