A AUDICIÓN DOS PEIXES

Gracias ó desenvolvemento das técnicas electrofisiolóxicas modernas, puidéronse desenvolver estudios sobre este tema. Dado que hai moitos peixes capaces de emitir sons, sempre pareceu razoable o supoñer que poden oír, confirmando dita suposición son coñecidos os relatos sobre uns monxes medievais que chamaban ás carpas do estanque facendo sonar unha campaíña. | Órgano auditivo dos peixes e dous otolitos (saxitas):1, bacallao e 2 robaliza

Traballos recentes demostraron que, no auga, as vibracións de alta frecuencia (como o son) son percibidas polo aparato auditivo, en tanto que probablemente sexa o sistema da liña lateral o que detecte as de baixa frecuencia (como as que resultan da loita dun peixe). Probouse por vía experimental que, de feito, algúns peixes oen extremadamente ben.
O seu oído desempeña dúas funcións: a audición e mailo mantemento do equilibrio. Difire en varios aspectos do dos mamíferos. No home, a parte externa, ou pavillón auricular, serve para concentra-las ondas sonoras do aire e envialas ó oído medio, onde se transforman en pulos mecánicos que, á súa vez, son transmitidos ó oído interno, rexión en que se produce a verdadeira audición. Os peixes non teñen oído externo nin medio, xa que o son se transmite mellor no auga que no aire, o que fai innecesarios os mecanismos de conducción e transformación (que soamente apareceron coa evolución dos animais terrestres a partires dos seus antepasados pisiciformes).

| O seu oído interno atópase detrás do ollo, protexido polo cranio. Componse dun saco dividido horizontalmente e case por completo en dúas partes: unha cámara superior ou utrículo e unha cámara inferior ou sáculo, a segunda cunha pequena excrecencia, a laxena. Unidos ó utrículo hai tres canles semicirculares cheas de fluído (endolinfa) que forman ángulos rectos entre elas e que terminan nunha pequena dilatación ou ampola (a canle horizontal falta na lamprea; no peixe bruxa aparece unha única canle cunha ampola en cada extremo).

As cavidades do utrículo, do sáculo e da laxena están revestidas de tecido sensorial, e cada unha delas contén unha concreción de carbonato cálcico en forma de disco, o otolito (chamado respectivamente lapilo, saxita e asterisco; o segundo adoita ser maior, pero en ocasións o é o terceiro). Os otolitos caen ó fondo das súas cavidades e o tecido sensorial rexistra a súa situación. Dese modo, o peixe pode coñecer tanto a súa posición no auga como as forzas de inercia operantes durante os xiros rápidos. A substitución dos otolitos por limaduras de ferro ofrece unha curiosa proba do papel que desempeñan no mantemento do equilibrio: se se coloca un imán potente sobre o peixe, este vólvese panza arriba. Tamén o movemento do fluído dentro das canles ten unha función importante no mantemento do equilibrio.
A parte inferior da cápsula do oído, as cavidades sáculo e a laxena son os centros da audición. As frecuencias que poden percibi-los peixes oscilan entre 13-7000 ciclos por segundo, se ben non hai ningunha especie que sexa sensible á gama completa. A maior escala é a que aparece nos ostariofisios (16-7000 c.p.s.), que desenvolveron un método único de amplificación de sons baseado no aparato webriano, conxunto de tres ou catro osiños modificados a partires das apófisis das vértebras anteriores. Tales osos están unidos e actúan a modo de panca que transmiten ó oído as vibracións da vexiga natatoria, que ten un papel de receptor dos pulos sonoros que se difunden pola auga permite mellorar extraordinariamente a sensibilidade auditiva. Hai unha asombrosa semellanza funcional entre este sistema de amplificación e o desenvolvemento dunha orella e tres osiños (martelo, incre e estribo) no oído humano.
Outro método de amplificación é o que aparece nos arenques, bocartes e peixes elefante. Neles a vexiga natatoria ten prolongacións que penetran no cranio e se asocian estreitamente ó utrículo dentro da cápsula auditiva.
Hoxe recoñecese a producción de son como un importante medio de comunicación en moitos peixes. Pero aínda queda moito por saber respecto á forma en que detectan e interpretan os ruídos que oen.