HADES O PLUTÓN

Fillo de Crono e Rea e irmán de Zeus e Poseidón, cos que se repartiu o Universo despois da victoria dos Olímpicos sobre os titáns. É o soberano do tenebroso mundo dos infernos.
Inflexible, é aborrecido por todos, incluso polos mesmos Inmortais, a pesares de non ser un deus malévolo nin inxusto. O seu nome era de mal agoiro, de aí que para nomealo recorrirase frecuentemente a diversos eufemismos, como Plutón (o rico), xa que ó seres o amo das profundidades da terra posuía tódalas súas riquezas mineiras e rexía tamén a fecundidade do solo no seus aspectos agrícolas, característica que o asocia con Deméter. O seu atributo principal é un casco que confire invisibilidade ó seu portador, regalo dos cíclopes; de feito, o significado etimolóxico do seu nome grego é "o invisible". Outros deuses ou heroes, como Atenea, Hermes ou Perseo, utilizaron en ocasións este obxecto máxico.
Hades aparece raras veces nos mitos, excepto no de Deméter, a súa irmá, a súa filla, Core, raptou para convertela en raíña dos Infernos co nome de Perséfone. A súa unión non tivo fillos. Atribúeselle a Hades dous infidelidades conxugais, unha coa ninfa Mente, á que transformou na planta da menta para protexela dos feroces celos de Perséfone, e outra cunha filla do Océano, Leuce, a quen converteu no álamo prateado que medraba nos Campos Elíseos, a beiras do río da Memoria. Homero amósanos ó deus ferido no ombreiro por unha frecha disparada por Heracles, a quen quixo impedi-lo acceso ó seu reino. Hades tivo que refuxiarse no Olimpo, onde un bálsamo marabilloso curouno moi axiña.
Lingua
Co nome do deus dos mortos bautizouse un proxecto europeo de foguetes con cabeza nuclear, o proxecto Hades, que non chegou a ponerse en marcha.
Iconografía
Nas representacións antiguas, Hades aparece como un soberano barbado, de rostro severo (Plutón, estatua romana procedente de Mérida), sentado no seu trono, ás veces con Cerbero ó seus pes. É máis frecuente, sen embargo, velo raptando a Perséfone (Rubens, século XVII, París e Baiona; escultura de Girardon, século XVII, Bruselas)