QUIMERA

Animal fabuloso filla de Equidna, a víbora - un monstro metade muller e metade serpe -, e do xigante Tifón. Polo común represéntase con corpo de cabuxa, cabeza de león e cola de serpe, aínda que ás veces se a describe como un animal de tres cabezas, unha de cada un destes animais. A Quimera, a quen se atribuía un alento de lume, vivía en Licia, rexión meridional de Asia Menor, onde causaba estragos devorando homes e rabaños. Belerofontes, a lombos de Pegaso, conseguiu matala afundindo nas súas fauces unha lanza con punta de chumbo que, ó se fundir por efecto da respiración chameante do monstro provocou a súa asfixia.
Lingua
Convertido en nome común, a palabra designa desde o século XVI tódalas creacións vanas da imaxinación e, por extensión, as ideas falsas (Molière en As mulleres sabias: "Debedes desfaceros de tales quimeras", di Crisala) Desta acepción deriva o adxectivo quimérico.
Literatura
Ó escolleres un título para a súa recompilación poética As quimeras (1854), Gérard de Nerval parece xogar coas dous acepcións do termo. No seu sentido mitolóxico primitivo, a alusión ó animal fabuloso indica que tanto a colección como os mesmos poemas están compostos partindo de fontes de inspiración moi diversas, onde se mesturan mitoloxía antiga e a relixión cristiá, as personaxes históricas e os seres imaxinarios. A través desta mesma vía conecta co segundo sentido do termo, o do nome común, na medida en que estes poemas expresan as vanas fantasías da imaxinación. Atopámo-lo mesmo xogo no poema de Baudelaire Cada quen coa súa quimera (Pequenos poemas en prosa 1868) onde cada home semella convertido en montura do monstroso animal, simbolizando así o desgraciado destino do home dominado pola súa imaxinación e condenado a arrastra-la súa quimera alá onde lle leve o seu destino. Desolación da quimera (1956-1962), libro de poemas de Luis Cernuda escrito no exilio, deixa entrever no seus versos a amargura do poeta. É un dos libros que máis influíron nos poetas españois das últimas décadas.
Iconografía
Quimera ferida por Belerofontes, escultura grega (século V a. C.), Florencia; Gustave Moreau, A quimera, 1867, Cambridge, EE.UU. Os artistas da Idade Media deron o nome de quimeras ós animais fantásticos, esculpidos ou pintados, formando ás veces gárgolas, que non teñen ningunha relación coa quimera antiga.