O CASTOR

O castor é o maior dos roedores do hemisferio norte, cun peso ás veces superior ós 49 kg. O seu corpo é forte e está cuberto por unha espesa pelaxe impermeable que lle sirve de abrigo. As patas posteriores do castor son grandes e teñen membranas ata a punta dos cinco dedos. O segundo dedo presenta unha unlla dobre semellante ó pico dun ave, e que actúa como un fino peite.

O cuartos traseiros son moi potentes, en contraste cos dianteiros, que escasamente chegan a toca-lo chan durante o desprazamento. Cando o castor se atopa baixo o auga pode pechar tódolos seus orificios, incluída a cloaca, que abeira o ano e os órganos uroxenitais. A cola, contrapeso indispensable en terra, actúa como temón horizontal cando o animal se move polo auga cunha pesada carga entre as súas patas dianteiras. Os beizos péchanse detrás dos incisivos, protexendo as membranas mucosas do auga e das rachas de madeira, mentres o animal traballa en inmersión. As patas anteriores, que son verdadeiras mans, activas e hábiles, carrexan, empurran, atraen, raspan e peitean. O sistema respiratorio do castor permítelle permanecer baixo o auga ata 15 minutos. Finalmente, o seu cerebro é liso, polo que se lle cualifica de lisencefálico; pero dito cerebro inclúe unha cortiza cun grosor (aspecto no que o castor avantaxa a tódolos roedores) que compensa o que lle falta de circunvolucións. É dicir. que aínda que a superficie do seu cerebro é lisa, o castor non carece de intelixencia e, neste sentido, situóuselle por riba de tódolos roedores. |

Antes de que o home se convertese nun perigoso rival, os castores vivían en todo o hemisferio norte, cada clase no seu respectivo continente. Os científicos establecen unha distinción entre as dúas clases de castores: o europeo, Castor fiber, e o americano. C. canadensis, pero fai falta ser moi experto para diferencialos. Ademais, ámbolos tipos poden ser cruzados e teñen híbridos fértiles, que é o que, desgraciadamente, ocorreu en toda Finlandia. Son coñecidos como tipos xeográficos, para facer fincapé en que as pequenísimas diferencias que poden atoparse entre eles son debidas á súa separación xeográfica (relativamente recente). A causa da caza a que son sometidos e das trampas que se lles preparan, os castores desapareceron de moitas rexións, aínda que o área total da súa distribución cambiou moi pouco. Afortunadamente, durante as últimas décadas tomáronse medidas enérxicas para a súa conservación e repoboación, gracias a estas os castores volveron a aparecer en Estados Unidos, Noruega, Suecia e a Unión Soviética. |

Aínda quedan algúns centenares (ou millares) en Francia, leste de Alemaña e Polonia, e acaban de ser introducidos de novo en Suiza con algunhas probabilidades de éxito.

| Nos parques zoolóxicos viven 30 anos ou máis. Aínda que son sexualmente maduros desde os dous anos de idade, nesa época non remataron aínda o seu desenvolvemento. Aparéanse de por vida ou para longo tempo, e a parella defende o seu territorio común dos estraños, aínda que sexan da súa propia clase. A época de cubrición é en febreiro, cando o xeo do inverno fúndese. Aparéanse baixo o auga, more humano, ou ó borde da mesma.

Ó redor de 100 días máis tarde nacen as crías, peludas e cheas de recursos, cos seus ollos abertos. As camadas teñen por termo medio tres crías que a nai manten na toqueira durante dúas ou tres semanas, xunto coas do último ano, mentres que o pai e as crías de dous anos de idade deixan o refuxio; aquel para permanecer preto, e estas para comeza-la súa gran aventura. Non é certo que os proxenitores expulsen ós xoves que xa atinxiron a madurez sexual. O pai regresa ó fogar conxugal cando os pequenos comezan a moverse polo exterior próximo á toqueira. As crías son aleitadas soamente durante este período de peche, aínda que uns poucos días despois do nacemento a nai xa lles leva follas ternas. Se por casualidade unha das crías se escapa da toqueira a través do oco da parede ou pola entrada, a nai lévaa de novo a ela, semierguida, suxeitándoa entre a barbiña e os brazos. As crías permanecen baixo a tutela dos pais, molestándolles máis coa súa inquietude que lles axudando coa súa presencia. Comunícanse moito dentro do niño, e os seus berros son ó principio moi semellantes ós dos cachorros e, logo ós dos nenos. A medida que medran as crías vanse facendo menos faladoras e comunícanse principalmente mediante o olor ou certas actitudes encamiñadas á identificación dos individuos, ó establecemento ou ó mantemento da xerarquía (a femia ocupa a posición máis elevada) ou ó aviso dun perigo (golpeando coa cola a superficie do auga); e todo elo, en xeral, de tal xeito que a información proporcionada converxa co obxectivo dunha acción constructiva. A secreción de castóreo adecuadamente colocada é utilizada polos castores para marca-lo territorio individual na beira do río, co que manteñen afastados ós estraños.
O castor avantaxa a tódolos demais mamíferos en eficacia e habilidade técnica para organiza-lo seu dominio. Prefire acomodarse en ríos ou arroios pouco profundos, nas beiras de terras baixas e con moita vexetación que, por medio de diques, el converte nunha serie de niveis de auga.

Os beneficios que delo obtén son obvios: protección dos inimigos que proveñan das beiras e un medio doado e rápido de moverse. Ademais, mantendo o auga a un nivel constante, camufla baixo ela a entrada da toqueira e asegúrase o acceso ós almacéns de inverno aínda que a superficie daquela se xeara. Nos meses estivais vive de plantas de todo tipo, pero durante o tempo frío ten que subsistir coas cortizas dos salgueiros e álamos que recolleron fronte á entrada. O alimento inxerido durante a noite pasa por un primeiro proceso dixestivo (principalmente debido as bacterias do cego); é recollido á mañá seguinte na cloaca e soamente é asimilado cando pasa polo tubo dixestivo unha segunda vez (cecotropía). A toqueira do castor pode consistir soamente nunha cavidade escavada na beira do río, que comeza xusto por debaixo da superficie do auga e ten unha galería inclinada. Pero se a beira é demasiado baixa, constrúe un aloxamento, unha choza de madeira consolidada con barro e cun diámetro de ata 6-7 metros. As topeiras maiores poden ter varias habitacións, cada unha coa súa galería independente. No interior hai un leito de fragmentos de madeira seca. Cada familia ten varios fogares, nos que habita sucesivamente ó parecer de acordo co seu capricho. |

A obra máis sorprendente dos castores son os diques, que poden atinxir enormes anchuras, e máis de 1000 m de lonxitude. A pesares do seu tamaño, non son o resultado do traballo de colonias moi grandes, senón todo o máis, de dous ou tres familias que viven xuntas amigablemente xa que son da mesma sangue. Unha familia poucas veces reborda os dez membros.
A rede de comunicacións é case enteiramente acuática, excepto uns cantos camiños que conducen ás árbores caídas.
Se é necesario chegar máis lonxe, os castores poden escavar longos canais, nos que se senten máis seguros ca na beira.
O traballo realízase de acordo con patróns de comportamento innatos que poden ser observados facilmente en animais xoves ós que, desde o nacemento, mantivéranse afastados dos da súa clase. Nembargantes, ademais do " coñecemento" instintivo, o castor ten facultades intelectivas que lle permiten resolve-los máis difíciles problemas cós que lle enfrontan os investigadores (experimentos de "rodeo").

FAMILIA: castóridos. ORDEN: roedores. CLASE. mamíferos.

P.B.R. Instituto de formación profesional Lastraves.