SANTIAGO RAMÓN Y CAJAL

(Petilla de Aragón, Navarra, 1852-Madrid, 1934) Histólogo español. Estudiou na Universidade de Zaragoza, onde obtivo o título de Medicina en 1873. Gañou unha praza en Sanidade Militar e foi destinado a Cuba co grado de capitán. De regreso a España, doutoróuse en Madrid en 1877. Obtivo o posto de director de Museos Anatómicos da Universidade de Zaragoza (1879), e o de catedrático de Anatomía na de Valencia (1883), onde se distinguiu combatendo a epidemia de cólera de 1885. Posteriormente pasou á Universidade de Barcelona como catedrático de Histoloxía (1887) e a de Madrid como catedrático de Histoloxía e Anatomía Patolóxica (1892). En 1902, o Goberno español creou o Instituto Cajal de Investigacións Biolóxicas, que dirixiu ata a súa morte. En 1888 investigou as conexións das células nerviosas e desenvolveu métodos de tinguidura que se aplicaran exclusivamente ás neuronas e os nervios, mellorando os de Camillo Golgi con nitrato de prata e inventando un propio con ouro. Con estes métodos demostrou que a neurona é o elemento fundamental do tecido nervioso e estudiou a estructura do cerebro, o cerebelo, a medula espinal, o bulbo raquídeo e os centros sensoriais, especialmente a retina. A súa fama internacional medrou rapidamente a partires do congreso de Berlín, onde atopou ós seus primeiros admiradores, como o profesor Kölliker, que aprendeu castelán para poder segui-las súas publicacións. En 1894 foi chamado a Londres para dar unha conferencia; en 1899 foi invitado pola Universidade de Clark (Worcester, EE.UU.), para desenvolver un curso de conferencias. En 1900 concedéuselle o premio de Moscova. Finalmente, en 1906 compartiu con Golgi o premio Nobel de Fisioloxía e Medicina, polos seus descubrimentos sobre a estructura do sistema nervioso e o papel da neurona. Foi membro da Real Academia Española de Ciencias (1895) e en 1952 concedeuse ós seus descendentes o título de marqués. Entre as súas publicacións destaca o "Manual de Histoloxía e técnica micrográfica" (1889), "Textura do sistema nervioso do home y dos vertebrados" (1899-1904), en dous volumes, e "Estudios sobre dexeneración e rexeneración do sistema nervioso" (1913-14). Tamén se dedicou á creación literaria, con obras como "Recordos da miña vida" (1922), "Charlas de café" (1931) "Os tónicos da vontade", "Contos de vacacións " e " O mundo visto ós oitenta anos" (1932)