O CAMIÑO DA FIN DO MILENIO

Quizais exista aínda alguén que descoñeza a ruta e a significación máxica do Camiño de Santiago. Para eles e para os que aínda non se animaron a realizar tan incrible travesía, temos elaborado este artigo, para que este vindeiro ano que se achega a pasos axigantados, o 1999, se atrevan a emprende-lo Camiño da fin do milenio, coincidindo co derradeiro Ano Santo Compostelá deste século: "O Xacobeo 99"
Contan as crónicas, mesturadas moitas veces coas lendas, que o corpo dun dos apóstolos de Xesucristo, chamado Santiago ou Xacobo, foi arrastrado polas augas do Atlántico, ata a rexión máis afastada de Europa: Galicia, a rexión onde se atopa a Fin Da Terra, (Fisterra). Alí os habitantes da zona, ocupáronse do corpo e déronlle sepultura. Deste xeito comeza a historia. Un millón de peripecias correu o sepulcro e outro millón de desmentidos. Pero chegada a Idade media, aquel tempo escuro e tebroso, a ruta institucionalizouse e naceu o Camiño de Santiago.
Non imos a entrar aquí nos motivos polos que o camiño callou na Europa de entón, nin en toda a historia e a cultura que se desenvolveron no seu avance. Tampouco imos falar do esplendor do románico, nin da expansión da fe cristiá. É o Camiño da fin do milenio o que nos interesa. O camiño que o ano que ven emprenderemos en masa, seguindo no ceo, o ronsel da vía láctea ata Santiago de Compostela, "Campo de estrelas".
O sepulcro do Apóstolo Santiago atópase na súa magnífica catedral, construída xusto enriba de sucesivos enterramentos primitivos. Segundo contan as lendas, este lugar máxico, onde conflúen misteriosas forzas telúricas do universo, foi sempre un lugar de romaxe, incluso antes de que a fe cristiá puxese nel a primeira pedra da catedral. O Campo de Estrelas é un campo de forza que atrae irremisiblemente a tódolos corazóns que se acubillan baixo o fulgor da vía láctea, sen distinción de crenza, raza, nin condición social. O poder do campo de estrelas roza as almas de tódolos seres humanos por igual. Nisto radica a súa maxia.

Imperturbablemente, cada ano, sobre todo nas datas estivais, o camiño énchense de peregrino. Podemos preguntarlles a cada un deles os motivos polos que emprenderon a viaxe e dificilmente atoparemos dous iguais. Certamente algúns o fan levados pola fe no Apóstolo, pero é incrible comprobar como xentes de culturas afastadas, de linguas estrañas, provintes de outras relixións e crenzas, se mesturan no camiño e comparten a mesma ilusión, no momento de converterse en peregrino.
Moitos buscan a aventura, a diversión, a emoción, a paz, a natureza, o arte, o compañeirismo da viaxe, o tempo de reflexión, coñecer xente nova, atoparse a un mesmo... Así podería seguir enumerando motivos ata que o espacio se esgotase e aínda non tería cubertas tódalas posibles búsqueas pois incluso hai quen vai na procura OVNIS.

É camiñar, avanzar, chegar a unha meta, desexos intrínsecos ó ser humano. A nosa propia vida antóllasenos un camiño, un camiño cheo de obstáculos cos que nos debemos enfrontar día a día e loitar por ir superando. Ás veces preséntasenos silandeiro e duro, outras agradable e feliz. O Camiño de Santiago responde perfectamente a esta descrición. Na ruta enfrontámonos a nós mesmos e á nosa propia vida. A pe, en bicicleta, en moto, en coches antigos, en solitario, en grupo, en familia. Existen ilimitadas posibilidades de facer fronte ó camiño.

Normalmente a travesía comeza nos Pirineos, en Roncesvalles (Fronteira España-Francia). Alí moitos viaxeiros solicitan a compostelá, que é o documento que certificará que se realizaron uns determinados quilómetros do camiño. Empeza así a marcha. Coa mochila ó ombreiro e a mente despexada, o peregrino lánzase ó camiño onde se encontrará con descoñecidos compañeiros que se apresurarán a axudalo e cos que entaboará amizade mentres percorren a ruta.
Os centos de albergues que salferen o traxecto son como torres de babel. Estrañas linguas poboan as típicas ventas que levan acollendo ós viaxeiros desde a escura idade media. As costumes afastadas mestúranse coas comidas típicas e os espectáculos antigos.

| A atmosfera de ancestral maxia non tarda en atraparnos. É tan distinta a nada do que antes tivesemos coñecido que non podemos manternos ó marxe do seu feitizo. Aquelas pedras que pisamos, aquela paisaxe que contemplamos encantados, aquel claro riacho no que nos refrescamos, foron pisados, contemplados e utilizados, por millóns de seres desde remotísimos tempos e outros millóns virán seguindo as nosas propias pegadas.

Entrar no camiño é pertencer xa a el para sempre. Isto compréndeo o viaxeiro nada máis comezar.

A importancia e difusión do Camiño de Santiago, aumenta cada ano. Hai moitos peregrinos que prefiren eludi-los calores do verán e escollen calquera outra época do ano para inicia-la travesía. Deste xeito, desde Xaneiro a Decembro, a ruta está sendo constantemente percorrida por xentes chegadas desde tódolos continentes. Europa, Asia, África, América e Oceanía, conflúen no traxecto máxico cara O Campo de Estrelas. Grupos de xubilados desprazados desde calquera recuncho de Europa, xoves en viaxe de fin de curso, parellas de namorados na súa primeira ruta xuntos, pais cos seus fillos que intentan eludi-la incomunicación que reina nas súas familias, executivos loitando contra o estrés, deportistas, amantes do arte, curiosos, todos sinxelamente peregrinos en busca de... do que queiran atopar.

Unha mochila, moi poucos cartos, unha cuncha de vieira e moita vontade, é o único que se necesita. En calquera librería do mundo, incluso en calquera buscador de internet, pódense atopar innumerables datos sobre o Camiño de Santiago, en tódolos idiomas imaxinables. As incontables guías fálanos das tradicións, da maxia, das lendas, dos albergues e das distintas rutas que podemos seguir. Máis cortas, máis longas, dependendo do tempo do que dispoñemos e das nosas ganas de andar. O percorrido corre a gusto do peregrino. Só camiñar é o que conta, sen importa-lo punto de inicio. | La Compostela

A fin do milenio achégase. Chegado o 1999 todos poñerémonos en ruta para purifica-las nosas almas, gozar da ledicia da travesía e prepararnos para a entrada do novo século. Comeza a organizar A Viaxe. ¡Aínda estás a tempo! E non esquezas que agora que o coñeces, xa formas parte da maxia do Camiño e correspóndete propaga-la forza do seu feitizo. Iniciado O Xacobeo 99, todos temos que estar alí. ¡TODOS! ¡Non o perdas por nada do mundo!