| +PARA SABER

O sangue da anguía é tóxica:

O sangue da anguía, un pez teleósteo de corpo longo e cilíndrico que chega a medir un metro de lonxitude, posúe unha proteína tóxica chamada hemoitiotoxima.
Esta, ó entrar en contacto co sangue dun animal ou a humana, actúa como un hemolítico, é dicir, que racha a membrana dos glóbulos vermellos, con liberación de hemoglobina. A consecuencia desta desfeita sanguínea é a aparición dunha serie de síntomas, como parálise sensorial e motora, bloqueo da respiración e, en casos extremos, a morte.
Pero os amantes de degusta-las anguías non teñen por que alarmarse, xa que esta proteína hemolítica é termolábil, ou sexa, que se destrúe facilmente co calor.
Soamente pode ser prexudicial para la saúde cando o sangue fresco da anguía entra en contacto directo co humano a través, por exemplo, dunha ferida.
Por último, a hemoitiotoxina tamén está presente noutros peixes, como a morena e o congrio.

-----------------------------------------------------------------------

Existiu James Bond:

Cando creou o axente 007 dos servicios secretos británicos, o novelista londiniense Ian Fleming (1908-1964) deulle o nome de Bond, James Bond. Este tomárao do ornitólogo James Bond, autor dunha das súas obras preferidas. Aves das Indias occidentais.
Durante anos, o verdadeiro Bond tivo máis dun problema co seu nome ó se identificar.

--------------------------------------------------------------------------

Os incas construían os edificios a proba de terremotos:

Cando en 1950 un terremoto sacudiu a cidade peruana de Cuzco, moitos edificios modernos quedaron reducidos a escombros. Nembargantes, os antigos cimentos de pedra sobre os que se asentaban, así como as pedras dos templos incas veciños, aturaron con dignidade as fortes sacudidas telúricas.
Os incas, que se asentaron no fértil val de Cuzco e fundaron, segundo a lenda, a cidade deste nome, construíron os primeiros edificios, templos e fortalezas a proba de seísmos. Para elo, empregaban principalmente dúas técnicas. A primeira consistía en unir bloques irregulares de granito, que chegaban a pesar preto de 100 toneladas, sen amalgama ou outro cementante. En caso de terremoto, as pedras saltaban e volvían a sentarse sobre o seu sitio orixinal. A segunda estratexia era usar bloques de pedras rectangulares de menor tamaño que tallaban os obreiros coa axuda dun martelo de obsidiana. Os ladrillos dispoñíanse horizontalmente e eran unidos entre si por un sistema de acanaladuras. A pedra extraíase de canteiras próximas a Cuzco e eran transportadas en zorras, así como sobre rolos de madeira, xa que os incas non coñecían o ferro nin a roda.

-------------------------------------------------------------------------

As mulleres con peitos de silicona poden dar de mamar:

Esta é unha cuestión que se preguntan moitas mulleres antes de someterse a unha operación de cirurxía estética para aumentar e remodela-los seus senos.
O que unha muller poida ou non da-lo peito despois de implantarse unha prótese mamaria depende, en gran medida, da habilidade do cirurxián.
Se na intervención este secciona ou bloquea os conductos do leite, é moi probable que a paciente non poida volver a aleitar a un bebé.
Tampouco poderá facelo se o cirurxián dana os vasos sanguíneos ou a delicada nervación do mamila. Agora ben, o normal é que a muller con peitos de silicona poida alimentar co seu propio leite ó seu fillo. Pero tamén é certo que moitas operadas, xa sexa por razóns estéticas ou doutra índole por exemplo, un cáncer de mama, confesan ter pequenos problemas, como o bloqueo dos conductos do leite, abscesos mamarios e perda de sensibilidade nos mamilas.

-------------------------------------------------------------------------

Os pingüíns extinguíronse:

Por incrible que pareza, estas aves extinguíronse a mediados do século XIX. Pertencente á familia dos álcidos, o pingüín -Pingüíns impennis- presentaba o corpo cuberto dunha densa plumaxe, negra na rexión dorsal e branca na ventral e nos marxes das súas cortas ás. Tiña unha altura duns 90 centímetros, 9 destes correspondían á cola. De comportamento gregario, os pingüíns vivían e reproducíanse nos acantilados do Atlántico setentrional, ata que os cazadores sen escrúpulos conseguiron borralos do mapa. Na actualidade, reciben por extensión o nome vulgar de pingüíns outros álcidos dos xéneros, entre outros, Alca, Plautus, Uria, Fratercula. Así, o paxaro bobo non é un verdadeiro pingüín.

-------------------------------------------------------------------------

Pódese predici-la diabetes:

Si, pero só en certos casos. A diabetes de tipo I ou insulinodependiente é unha enfermidade que afecta sobre todo a nenos e adultos novos. Pese a que se controla adecuadamente con insulina inxectable, a evolución da diabetes é crónica, o que desencadea ó longo serias complicacións nos pacientes, como alteracións renais e perda de visión. Por tanto, non é de estrañar que a medicina este realizando un esforzo titánico para efectua-lo diagnóstico desta doenza nunha fase moi temperá de prediabetes, momento no que as posibilidades de intervención terapéutica son en teoría moito mellores. Neste sentido, hai boas noticias. Nos últimos 10 anos, os científicos identificaron algúns parámetros que permiten segui-las pistas inmunolóxicas e metabólicas que preceden á aparición dos primeiros síntomas da chamada enfermidade doce.
Hoxe se sabe, por exemplo, que futuros diabéticos fabrican anticorpos fronte á insulina e as células do páncreas que a producen. Non hai que esquecer que a diabetes xurde como consecuencia da destrucción dos illotes de Langherans, uns cúmulos de células pancreáticas encargadas de sintetiza-la insulina. Cando se detectan estes anticorpos, a probabilidade de padece-lo mal nos seguintes catro anos é de 90 por 100. Por outro lado, a herdade xoga un papel importantísimo n a aparición das diabetes. Por iso, os familiares dun diabético son os primeiros candidatos nos que se debe descubrir si existe un caso de prediabetes. Aplicando sinxelas probas inmunolóxicas, que permiten detectar en sangue a presencia de anticorpos contra a insulina e as células pancreáticas, resulta factible predicir a futura existencia de diabetes nun tanto por cento nada desdeñable no entorno familiar do diabético.

-------------------------------------------------------------------------

A cor amarela trae mala sorte:

O costume de relaciona-la cor amarela coa mala sorte en determinados ámbitos sociais e profesionais, sobre todo nos relacionados co mundo do espectáculo, ten a súa orixe na cor da roupa que Jean Baptiste Poquelin, máis coñecido como Moliére, levaba o día da súa morte. O 17 de febreiro de 1673, sete días despois do estrea de O enfermo imaxinario, obra na que el mesmo representaba o papel principal vestido cun traxe amarelo, Moliére sufriu un ataque de tose e convulsións que a duras penas lle permitiron segui-la representación.
Acabada esta, o dramaturgo e actor galo foi levado con urxencia á súa casa, onde morreu pouco despois sen que a súa dona lograra atopar un médico e un sacerdote que lle dise a extremaunción.

-------------------------------------------------------------------------

As drogas de deseño non son un invento recente:

Efectivamente, as chamadas drogas de deseño, que se toman por vía oral e os seus efectos resultan estimulantes e alucinóxenos, son sustancias antigas e amplamente utilizadas en medicina.
O que si resulta novo son as modificacións que os químicos efectuaron nas súas moléculas para acadar altera-los seus efectos iniciais ou potenciar algúns dos que xa tiñan. Isto, contrariamente ó que se adoita pensar, convérteas en auténticas bombas de reloxería para a saúde. Practicamente, a maioría das drogas de deseño son estimulantes derivados das anfetaminas que se sintetizan en pequenos laboratorios clandestinos.
Así, por exemplo, o éxtase contén anfetaminas na súa fórmula química: metileno, dioxi, metil, anfetamina.
O mesmo pode dicirse da famosa Eva(metileno, dioxi, etilanfetamina) e a pílula do amor (metileno, dioxi, anfetamina).

-------------------------------------------------------------------------

O celibato é prexudicial para a saúde:

Que a abstinencia sexual, como o fumar, prexudica seriamente a saúde é un máis dos moitos mitos sexuais que roldan por aí. Tanto o home como a muller poden vivir no celibato sen que elo lles reporte problemas para a saúde psíquica ou física. De feito, unha mínima parte da poboación opta por vivir sen sexo.
Moitos homes cren que, cando non se practica o sexo ou a masturbación, o esperma acumúlase en exceso nos testículos, chegando a provocar unha dor oprimente e molesta.
Pois ben, os testículos fabrican constantemente novos espermatozoides que substitúen ós vellos.
Estes son reabsorbidos polo organismo sen que por elo se resinta a saúde masculina. A dor testicular pode deberse a outras causas, unhas veces de natureza banal e outras patolóxica.

-------------------------------------------------------------------------

Os xemelgos teñen a mesma impresión dactilar:

Isto non é verdade. A pesares de que os xemelgos parécense xeneticamente como dúas pingas de auga, os seus dermatoglifos ou impresións dactilares non coinciden. Ó igual que sucede col crecemento dos capilares durante a anxioxénese, o patrón de debuxo das impresións dactilares non está totalmente predeterminado nos nosos xenes, xa que no seu deseño tamén xogan un papel moi importante os factores ambientais. Por exemplo, pequenas variacións na concentración de determinados factores de crecemento e hormonas poden altera-la configuración dos dermatoglifos.
Outro factor ambiental quizais máis determinante é o que os científicos coñecen como forzas intra- uterinas. Entre estas destaca o fluxo do líquido amniótico ó redor do feto. Debido a que os xemelgos ocupan durante o desenvolvemento lugares diferentes no seo materno, cada feto vexe sometido a distintas interaccións intrauterinas que van a facer que o debuxo das impresións das xemas dos dedos, dermatoglifos dactilares ou dixitais, dos pes dermatoglifos plantares e das palmas das mans, dermatoglifos palmares, sexan únicos.

-------------------------------------------------------------------------

Esbirramos cando durmimos:

Resulta raro que unha persoa esbirre durante as horas de soño.
O esbirro aparece como resposta protectora fronte a un estímulo das mucosas nasais, que xeralmente está desencadeado por partículas que se colan nos conductos respiratorios. Para que as neuronas secreten os neurotrasmisores que rodean a acción de esbirrar, o estímulo ten que alcanzalas. Nembargantes, mentres durmimos, especialmente durante a fase de soño profundo ou REM, que se caracteriza porque os ollos se moven rapidamente, a actividade de numerosos sistemas cerebrais declinan e o arco reflectido non se completa. Isto quere dicir que, aínda que ocorra o estímulo, o esbirro non se produce, xa que os neurotrasmisores están desactivados. Agora ben, cando o estímulo é moi intenso por exemplo, se hai fume no ambiente ou se pasa unha pluma polo nariz actívanse os sistemas de alerta.

-------------------------------------------------------------------------

Son inocuas as lámpadas bronceadoras de raios UVA:

As lámpadas bronceadoras non son perigosas para a saúde, aínda que hai que facer algunhas matizacións, pois hainas mellores e peores. Segundo informa Manuel Martínez, de Philips, a compañía líder, xunto a Sylvania, na fabricación de solariums. A calidade dunha lámpada de raios UV ven determinada pola calidade do tubo. Este debe emitir maioritariamente raios ultravioletas de onda longa (UVA), que son os responsables do bronceado, e só unha mínima cantidade uniforme de ultravioletas de onda curta (UVB), que poden chegar a producir queimaduras. Para un bronceado seguro, ademais, hai que seguir ó pe da letra as indicacións do fabricante.

-------------------------------------------------------------------------

Prodúcese o rigor mortis:

A rixidez corporal ou rigor mortis que aparece nos cadáveres entre as 3 e as 36 horas despois da morte débese a unha serie de reaccións bioquímicas que se producen nos músculos. Nun corpo vivo, as células musculares poden respirar de forma aeróbica é dicir, consumindo osíxeno ou anaeróbica, sen necesidade deste gas. Este último tipo de metabolismo xera como producto final o ácido láctico, que se almacena nos músculos provocando as agulletas.
A respiración aeróbica permite a retirada deste ácido, pero, nos cadáveres, as células musculares só traballan de forma anaeróbica, o que ocasiona unha acumulación excesiva de ácido láctico. Isto facilita unha complexa reacción química na que a actina e a miosina, proteínas da contracción muscular, fúndense nun xel que inmobiliza as fibras musculares.

-------------------------------------------------------------------------

Ás veces doe a regra:

A dismenorrea, como chaman os médicos ás menstruacións dolorosas, maniféstase por un forte espasmo no baixo ventre antes ou durante a regra. As causas deste trastorno, que afecta ó 30 por 100 das mulleres, non están nada claras.
Os especialistas propoñen os seguintes motivos:
1.Desaxustes dos niveis hormonais
2.Excesiva actividade contráctil do músculo uterino.
3.Problemas de vascularización sanguínea.
4.Quistes ováricos.
5.Exceso de prostaglandinas, unhas sustancias secretadas pola mucosa do útero que aumentan a sensibilidade á dor.
6.Anomalías conxénitas que obstrúen a matriz.
7.Pólipos e fibromas.
8.Infeccións xenitais.
9.Emprego dun dispositivo intrauterino ou DIU e interrupción da pílula.
10.Trastornos psicosomáticos e estrés.

-------------------------------------------------------------------------

A violencia cotiá:

Bosnia, Skin Heads, abrollos de racismo, a prensa diaria infórmanos sobre a morte dunha nena de nove anos por maltrato familiar, sobre esa muller desesperada que decidiu finaliza-la súa guerra particular tirándose desde a ventá dun décimo piso perante o abraio dos seus veciños, ou eses irmáns que deciden argallar angustiosamente unha final tráxica ó seu pai despois de mil e unha denuncias por agresións.
En España, 40 mulleres morreron durante 1993 como consecuencia de malos tratos da súa parella; e en 1994, 12996 presentaron as súas denuncias na comisaría de policía por ter sufrido agresións familiares. A gran maioría das mulleres que sufren violencia non se atreven a manifestalo abertamente. Segundo distintos estudios, só un 10 por cento das mulleres que sufren malos tratos os denuncian.
Así pois, estímase que, no ano 1994, 120960 mulleres foron agredidas en España polas súas parellas.
En España prodúcense diariamente 337 sucesos violentos nas casas.
Cando se é víctima de malos tratos hai que acorrer á comisaría a denuncialos e pedi-la axuda necesaria para soluciona-la situación.

-------------------------------------------------------------------------

Que conduce á violencia:

A violencia apréndese. O ser humano, desde o seu nacemento, vai formando a súa personalidade e elaborando estratexias para enfrontarse á realidade por medio dunha constante interacción co medio ambiente. Resulta evidente, pois, o feito da calidade dese entorno social pase a depender, en boa parte, o equilibrio da súa vida futura e de certas parcelas esenciais para a supervivencia como, por exemplo, a sociabilidade e a adaptabilidade ás condicións ambientais ou estresantes que caracterizan calquera relación humana. As persoas aprenden de nenos a relacionarse vendo como se relacionan os adultos. Os nenos aprenden a resolver conflictos observando como os maiores os resolven. Aprenden a querer, a tolerar e a comprender se se sinten queridos, comprendidos e tolerados. Se as súas necesidades biolóxicas e emocionais se satisfacen razoablemente, os pequenos comezan a desenvolver o sentido de seguridade en si mesmo e nos demais. Se, pola contra, as súas esixencias vitais son ignoradas, tenden a adoptar un talante desconfiado e temeroso.
Estudios realizados en Estados Unidos, Inglaterra, Escocia, Francia, e Holanda indican que a violencia é un comportamento aprendido; o 81% dos homes maltratadores foron testemuñas ou víctimas de malos tratos na súa nenez.
Non abonda con desexar ou crer que se ama a un fillo. O fundamental é facelo de xeito que este teña efectivamente a sensación de ser querido, de ser comprendido, de que el é importante. É dicir, hai que lle dedicar tempo e preocuparse por coñecelo, descubrilo, atendelo e respectalo.
Así pois, resulta esencial para previr comportamentos violentos ou agresivos durante a mocidade ou a madurez, tratar ós nenos con paciencia e serenidade, sen lles impor actitudes de xeito excesivamente autoritario, con agarimo e respecto.

Juan Manuel

juan20@iponet.es