BAIXATE AQUÍ A FONTE ZAPFCHANCERY-MEDIUMITALIC PARA LE-LAS POESÍAS TAL E COMO FORON IMPRIMIDAS

| CANTARES GALEGOS Eu ben vien estar o moucho enriba de aquel penedo. ¡Non che teño medo, moucho; moucho, non che teño medo! I Unha noite, noite negra como os pesares que eu teño, noite filla das sombrisas alas que estenden os medos; hora en que cantan os galos, hora en que xemen os ventos; en que as meigas bailan, bailan xuntas co demo pirmeiro, arrincando verdes robres, portas e tellas fendendo, todas de branco vestidas, tendídolos brancos pelos contra quen os cans oubean agoirando triste enterro; cando relumbrar se miran antre os toxales espesos, cal encendidas candeas ollos de lobo famento; e os ramallaxes dos montes antre sí murmuxan quedos, e as follas secas que espallan os aires da noite inquietos, en remuíños se xuntan con longo estremecemento, indo camiño da igrexa, soia cos meus pensamentos, cabo da fonte da Virxe, pretiño do cimeterio, dempóis de sentir un sopro que me deixóu sin alento, eu ben vin estar o moucho enriba de aquel penedo. II Arrepuïñadas todas as carnes se me puñeron, e os cabelos no curuto fóronse erguendo direitos; gotas de sudor corrían a fío polo meu peito, e trembaba como tremban as auguas cando fai vento, na pía da fonte nova que sempre está revertendo. Aquel moucho alí fincado, cal si fose o mesmo demo, fito a fito me miraba cos seus ollos rapiñeiros, que coidéi que me roubaban non máis que de lonxe velos. De lume me paresían e que me queimaron penso; penso que eran tizós roxos da fogueira dos infernos, que polas niñas me entraron hastra o corazón dereitos. En él remorsos había de amoriños pecadentos... ¡Ai, quen ten de eses amores, non pode achar bon sosiego! Chovia si Dios ten augua, ventaba en tódolos ventos, e ensarrapicada toda a camiñar non me atrevo; que o moucho, fita que fita, me aspera naquel penedo; mais acordéime da Virxe que sempre conmigo levo; résolle un Ave-María, e cobrando novo alento, como os páxaros do mare, nadando paso o regueiro, corro a enriba do valado, brinco en baixo do portelo, con cantas forzas eu teño: ¡Non che teño medo, moucho; moucho, non che teño medo! Rosalía de Castro,17 de maio de 1863

| FOLLAS NOVAS Estranxeira na súa patria Na xa vella baranda entapizada de hedras e de lirios foise a sentar calada e tristemente frente do tempro antiguo. interminable procesión de mortos, uns en corpo nomáis, outro no esprito, veu pouco a pouco a aparecer na altura do direito camiño, que monótono e branco relumbraba tal como un lenzo nun herbal tendido. Contempróu cál pasaban e pasaban correndo hacia o infinito, sin que ó fixaren nela os ollos apagados e afundidos deran siñal nin moestra de habela nalgún tempo conocido. I uns eran seus amantes noutros días, deudos eran os máis i outros amigos, compañeiros da infancia, sirventes e veciños. Mais pasando e pasando diante dela fono os mortos aqueles prosiguindo a indiferente marcha, camiño do infinito, mentras cerraba a noite silenciosa os seus loitos tristísimos en torno da estranxeira na súa patria, que sin lar nin arrimo, sentada na baranda contempraba cál brilaba os lumes fuxitivos. Rosalía de Castro, 1880.-