NAMIBIA

Superficie: 824.292 Km2 * Población: 1.150.300 hab. (1991) (1,4 hab./Km2) *División administrativa: 5 bantustanes *Moneda: o rand sudafricano *Linguas oficiais: inglés e afrikaans *Capital: Windhoek (97.000 hab.)

*Situación xeográfica: Extensa rexión do África sudoccidental, así denominada oficialmente por unha resolución da Asamblea Xeral das Nacións Unidas (1968) que declarou en desuso o anterior nome de África do Sudoeste. A pesares do seu dereito xurídico á independencia e autogoberno, recoñecido polos organismos internacionais, cada efectiva autonomía nacional vese apagada por unha ocupación militar sudafricana. Limita ó N con Angola, ó NE, ó longo do estreito corredor de Caprivi Strip, con Zambia e Zimbawe, ó E con Botswana, ó S e SE con Sudáfrica: ó O ábrese o Atlántico.

Descripción física:
Morfolóxicamente o país atópase dominado por amplos planaltos arcaicos, características do relieve continental, sucadas polas gretas que forman os cursos de auga estacionais. As mesetas atinguen as maiores altitudes (máis de 2.000 m) na franxa centromeridional, e descenden no E cara o deserto de Kalahari (Bostwana) e no N cara as extensións de planaltos arxilosas que, nos períodos de chuvias, se transforman en áreas pantanosas, permanentes na zona do Etosha Pan. As terras altas limitan ó O coa franxa costeira, de litoral constantemente baixo, areoso e rectilíneo. Esta rexión é, en toda a súa extensión, por efecto tamén da corrente mariña fría de Benguela (que mitiga as temperaturas), aridísima, formando un deserto desolado. Por outra parte, pero en menos medida, o clima do interior tamén se distingue por unha acentuada aridez, con escasas chuvias concentradas entre novembro e marzo e temperaturas cálidas, suavizadas pola altitude. Por consiguiente, a vexetación é moi pobre, de carácter estepario e a rede hidrográfica é case inexistente, con ríos de réximen estacional. Só o Orange e o Cunene contan con caudais constantes, pero só afectan de xetio marxinal a Namibia, limitándoa, respectivamente, ó S e ó N.

Población
Atópase constituida en grande medida polos bantúes, máis da metade deles pertencen á tribu dos ovambo, e son na actualidade exiguas as minorías de bosquimanos e hotentotes, confinados nas áreas desérticas nas que levan unha vida absolutamente primitiva. Preto de 90.000 brancos exercen tódolos poderes económicos e políticos e atópanse claramente distanciados dos habitantes autóctonos, tanto polo seu papel socioeconómico privilexiado como pola distinta ubicación dos seus asentamentos.
A densidade demográfica é moi baixa, ademais de estar en vías de diminución (segundo unha estimación da ONU) a causa do éxodo da población cara Zambia e Angola. A base racial modela tamén as diferencias de asentamento, ó recluires ós diferentes grupos étnicos negros en verdadeiras e auténticas reservas rurais. Os maiores asentamentos atópanse ó NE, onde se atopan segregados os ovambos. Semideshabitadas atópanse a costa, a zona desértica e as terras diamantífera, nas que está prohibida a residencia ós negros. Os brancos constituen máis da metade da población urbana, centrada especialmente en Windhoek, a capital, e nos centros portuarios de Swakopmund, Walvis Bay e Lüderitz. As poucas cidades que hai, espalladas nun inmenso territorio desértico, se achan comunicadas mediante unha discreta infraestructura de ferrocarrís e estradas, que discorre lonxitudinalmente a través do planalto, atinguindo a costa en dous directrices e xuntándose coa rede sudafricana; case non existen as ramificacións secundarios e, por elo, hai vastas rexións inaccesibles. As condicións sociais atópanse profundamente atrasadas por mor da lóxica colonial que determina a estructura socioeconómica. En primeiro lugar verifícase unha inicial e fundamental contradicción entre as actividades económicas dos indíxenas, unida a unhas míseras formas de autosubsistencia, e as modernas, dominadas polos brancos. Un enorme desequilibrio nas rendas reflíctese incluso no interior dos sectores máis evolucionados, onde o salario medio dos que non son brancos es 20 veces inferior ó da población de orixe europeo. Paralelamente, a situación social volveuse dramática e explosiva debido á practica da segregación racial.

Capital
Windhoek (97.000 hab). Está situada a 1.800 m aprox. de alt., nun planalto da rexión central do país (Damaraland).
Principal centro dun terrritorio que se dedica, na súa inmensa maioría, á gandería bovina e lanar. Windhoek é un activo mercado gandeiro, a súa importancia vese acrecentada pola súa situación xeográfica céntrica e polas numerosas líñas férreas e de estradas que permiten as comunicacións rápidas coas rexións septentrionais do país, co porto do Swakopmund na Baía das Baleas (océano Atlántico) e coa rede de comunicacións da República de Sudáfrica.
As industrias cidadás teñen curto peso, representadas case exclusivamente polos numerosos establecimentos do sector alimentario ( conservación de carnes, producción de queixos e cervexa)

Organización do Estado.
Colonia alemana desde 1884, despois da derrota de Alemaña na I guerra mundial foi asignada á tutela da República de Sudáfrica, que continuou coa obra que iniciaran os alemáns de explicación das mellores terras e dos recursos minerais en detrimento da población indíxena.
En 1977, o goberno de Sudáfrica designou un administrador xeral con autoridade executiva. En septiembre de 1981 outorgouselle autoridade executiva, excepto en asuntos constitucionais, exteriores e de seguridade, a un Consello Ministerial (15 membros), o seu presidente é electo pola Asamblea Nacional (62 membros). En xaneiro de 1983 quedaron disolvidos o Consello e a Asamblea, e Sudáfrica asumiu o control directo do territorio.
Durante o “Goberno transicional de Unidade Nacional”, estableceu o 17 de xuño de 1985, ó poder executivo ( excepto asuntos exteriores e de seguridade) foi conferido a un Consello Ministerial (8 ministros e 8 viceministros), estes membros o son tamén do órgano lexislativo, a Asamblea Nacional (62 membros), elexidos de entre os partidos da Conferencia Multipartidaria. Mantívose o cargo de administración xeral e, aínda que a meirande parte das súas funcións foron transferidas ó “Goberno Transicional”, aínda se requería a aprobación do administrador xeral para promulga-las leises. Tamén se estableceu un Consello Constitucional para prepara-lo borrador dunha constitución para unha Namibia independente ( suxeita á aprobación do electorado namibio): o Consello comprendía un presidente e 16 membros, representantes dos partidos da Conferencia Multipartidaria. Nembargantes, ata novembro de 1989 non se celebraron as primeiras eleccións. A constitución, redactada polos partidos escollidos, foi aprobrada en febreiro de 1990 e en marzo do mesmo ano declarouse a independencia formal.

Condicións económicas.
A estructura económica de Namibia é consecuencia da explotación colonial á que o país se atopa sometido. Primeiramente maniféstase nun desdobramento fundamental entre o atrasado e parcialmente autárquico sector agrario e pastoral no que se atopa ocupada unha gran parte da población negra, e os modernos sectores industriais e en especial o mineiro (este último produce un 50% aprox. da renda) Unha segunda manifestación é o carácter de rapina que representa a explotación do subsolo, que non incentiva case elaboración local algunha, e ademáis acrecenta a importancia dos grupos monopolistas neste campo de actividades. O corolario de tal situación é o gran peso da inversión internacional, particularmente británica, que atopa no país condicións ideais para a ganancia (sen limitación algunha para a exportación, semellante a 1/3 do producto nacional bruto de Namibia) que se explotan cun desenvolto pragmatismo, a pesares dos formais propósitos internacionais de condena e illamento económico contra a ocupación ilegal sudafricana. A situación agraria está moi atrasada (incluso en relación coas condicións ambientais difíciles), basada en cultivos reducidos de secano para a subsistencia, sobre todo millo e paínzo. Tradicionalmente a gandería é máis importante, en especial a do gando ovino, que alimenta a exportación de peles de cordeiro karakul. moi preciadas; o patrimonio bovino é tamén discreto, integrado parcialmente na industria alimentaria. A pesca ten certa importancia, especialmente para a producción de fariña de peixe.
Nembargantes é dominante o sector mineiro que posue grandes potencialidades básicas, atrae ó 60% das inversións estraxeiras e fornece a maioría das exportacións. Os depósitos mineiros principais son os diamantíferos, na costa; abundan os metais preciosos e raros, cobre, cinc, manganeso, estaño, wolframio, vanadio, cadmio, prata e xermanio. Logo, posue unha particular importancia a gran mina de uranio a ceo aberto (a única no mundo) de Rossing. A explotación de diamantes atópase monopolizada (95%) pola compañía sudafricana de De Beer, mentres que as outras extraccións cuentan con capitaies sudafricanos e británicos.
A industria manufacturera, moi modesta, produce preto do 10% da renda nacional e baséase no sector alimentario e, en menor medida, nunha primeira elaboración metalúrxica. Non existen datos sobre os intercambios internacionais, que se engloban nos sudafricanos, pero con toda seguridade as exportacións, eminentemente primarias, superan ás importacións.