NOVELA POR ENTREGAS.

Como se nos atopásemos en pleno século XIX, asistiremos nesta sección á publicación periódica dun folletín. Nesta ocasión, a "dramática" aventura de Marca Plaz, arrincaranos fervenzas de bágoas, durante varios números de Máis cousas.

RESUMO DA ENTREGA ANTERIOR:
Tomás ten no seu poder o producto Plaz que gañou ó reunire-los puntos precisos. Con este marabilloso invento acadou viaxar no tempo e atópase neste instante mergullado nuna incrible aventura de piratas a piques da abordaxe.
Quinta entrega

| MARCA PLAZ

Moitos berros escoitáronse en cuberta e entre eles o meu. ¡Atinxíramos o pao maior! Este caeu como se fose de papel princinpiando un incendio coa súa vela.
Sentía ganas de pegar brinquiños e palmadiñas. Obviamente contíveme, a tripulación non comprendería un modo tan pueril de amosar ledicia. Polo tanto tive que contentarme con soltar unha gargallada profunda e cavernosa, como supuxe que correspondía a un arroutado pirata.
Comencei a impacientarme ó me decatar de que nos achegábamos demasiado ó endemoniado baxel e o cretino do grumetiño non viña a importunarme.
¿Cal era o motivo de que non me anunciase, unha vez máis, que os canóns estaban dispostos?
Eu mesmo descubrín a contestación ó interrogante.
Os homes desentendéranse do bombardeo e preocupábanse de armarse ata os dentes con espadas, puñais, sables, alfanxes e algún que outro trabuco.
Reuníronse con xestos inequívocos de xenreira a babor (quizáis fose a estribor, nunca o tiven moi claro)
Un golpe seco no casco, anunciounos que entráramos en contacto co navío contrincante. Os filibusteiros inimigos afanábanse en combate-lo lume que prometía engulilos a todos.
Debiamos aproveita-lo factor sorpresa para pillalos desprevenidos. Os meus piratas volvéronse cara min, en espera da orden
. ¿Que outra cousa podería facer máis que coller unha espada e berrar? Nada. Así que levantei a voz ó máis puro estilo Burt Lancaster.
-¡Á abordaxe!
O que aconteceu a partires deste momento, é case inenarrable. Lembro os “clinch” das espadas, os “boom” dos trabucos, os “ajj” dos feridos, os “ahh” dos meus feros homes, e sobre todo, recordo o sange, moito sange, inmensas cantidades de sange, sange por todas partes, xa saltando en forma de pingueiras polo aire, xa esbarando polas paredes en forma de pingas. ¡Unha verdadeira porquería!
Eu pola miña parte, tentei solventa-la papeleta o mellor que sabía e ¡como non! tamén abordei a nave adversaria, iso si, moi paseniño, con gran precaución e dor, ¿porque non dicilo? aquelas magníficas botas negras de fibela dourada, non eran do meu número. Tiña os pes feitos po. Aínda así, sable en man, atinxín a ponte do barco.
Facendo ben o paripé, gritaba un pouquiño, non demasiado, xa que as miñas cordas vocais se resentiran desde a gargallada ó Burt. Mais á fin e á postre, mantíñame con vida (o que non era pouca cousa) e polo momento, ningún preocupárase da miña persoa.
Tanta sorte era raro que continuase e así foi.
-¡Por fin atopeite, maldito Corsario!
Os meus ollos craváronse nun carnavalesco individuo enfeitado cunhas ropaxes bermellas que case abraian. Estábame preguntando que querería de min tal paisano, pero isto o aclarou nun pis pás. -¡Vou a acabar contigo dunha vez por todas!
-¡Glup!- foi o que dixe ó máis puro estilo Tomás, o do ordenador.
-¡Xa nunca volverás a consegui-los mellores botíns, endemoniado truán!
Dispoñía de pouco tempo para explicarlle que estaba incorrendo en lamentable erro, que eu acababa de chegar, de modo que difícilmente podería ter robado nada de nada.
Nembargantes o rostro do meu opoñente indicábame que non se atopaba inclinado a escoitar laios. Aínda que máis que a cara era a espada que desenfundara a que o deixaba de todo clarito.
-¡Reza o que saibas, bribón!- espetoume
Innecesario totalmente o consello.
Eu xa concluira un “Pai noso” e comezaba un “Meu Señor Xesucristo”.
Un estraño pulo apoderouse de min e nun arrebato cinematográfico, arroxei a miña espada contra a ponte e declarei con voz altanera.
-¡Se es home defenderá-lo teu honor cos puños!
O meu “amigo” o pirata, quedouse patidifuso.
De seguida decateime de que o do honor, o dos puños e a esceniña viril, non se estilaba nas películas de Corsario.
¡Enganárame co guión!
Mais o reto á masculinidade sempre surde efecto, calquera que sexa a obra da que se trate. De aí, que outra espada caese contra o barco, e aínda máis, o meu compañeiro de batalla, se desembarazou da súa casaca vermella, permitendo que os seus músculos visen a luz do día.
¡Canto laieme entón por ter tirado o arma!
Con ela morrería dunha soa estacada, rápida e limpiamente: agora morrería literalmente esnaquizado, despois de encaixar, ¡sabe Deus! cantos centos de golpes
Cando os meus ollos percibiron os seus puños pechados continuei co “Meu Señor Xesucristo” lembrando que o “Ave María” adoitaba seres moi eficaz.
Continuara...