DOAZÓN DE ÓRGANOS

Vida, Morte, Renacimento, Xenerosidade, Solidaridade, Doazón de se, Doazón do outro.

A doazón de órganos e as discusións que esta suscita ten algo que ver directamente cos temas que se merecen maiúsculas, por seres temas sagrados.

Indispensable para tódolos tratamentos de afeccións irreversibles, aínda non é, desgraciadamente, concebible en tódalas mentalidades.
Se a doazón de sange é agora un acto banal, a doazón de órganos, segue sendo un proceso mal percibido, suscitando ideas falsas na mente do profano.

Tentaremos aquí, informar, co fin de que a doazón de órganos entre nas costumes e que as personas que están en espera de inxerto, podan vivir mañá, gracias a un meirande concienciamento dun problema que nos concierne a todos.

De xeito case cotidiá, os médicos poden constatar ata que punto un inxerto pode transforma-la vida dos pacientes con enfermidades graves. O transplante salva a vida de persoas enfermas do fígado, corazón, pulmóns e permite levar unha vida case normal ós pacientes que sufren de insuficiencia renal e pancreática cun índice de éxito moi elevado.

O transplante é un dos grandes progresos da medicina : progreso científico e técnico pero tamén e primeiramente humano.

Ese tipo de tratamento é, en efecto, directamente tribulatorio da solidaridade humana. Nun mundo, cada vez máis individualista e moitas veces egoista, este aceno de altruismo concreto, da ó home a súa verdadeira dimensión.
Este xesto é, en efecto, realizado xeralmente nos momentos máis dramáticos da vida. Decídese cando un familiar acaba de desaparecer de xeito xeralmente brutal, totalmente imprevisible e indignante, como no caso dos accidentes.

Acadar nese mesmo momento supera-la dor e aceptar directamente que o seu propio sufrimento poda trae-la curación de xente totalmente descoñecida, permitir con esa doazón salvar outros seres en perigo, produce unha das máis belas historias de final de século, unha das máis grandes revolucións deste milenio.

Ese acto contracorrente de tantas prediccións alarmantes, é quizais a mellor mensaxe de esperanza para o porvir.

A lista de pacientes en espera de transplante non para de alongarse cada ano. Máis de 70.000 persoas en 1996.
Por culpa da escasez de órganos, só unha parte desos pacientes poderán ser transplantados a tempo. O estado xeral de deterioro progresivo, fará que moitos dos candidatos ó inxerto, falezcan despois dunha longa e inútil espera, ó non ser transplantados a tempo. Se o problema da penuria non foxe tan agudo un 20% máis desos pacientes poderían ter sido salvados.

Actualmente, 13.000 persoas están en lista de espera en Europa.
España presenta unha tasa de 27 doazóns por millón de habitantes, ou sexa a tasa máis elevada do mundo, contra 20.9 para os Estados Unidos, 19 para Bélxica, 15.5 para Francia e 10.1 para Italia. Estas cifras están, desgraciadamente, en regresión desde 1989. Estas informacións veñen do "Select Committee of Experts on the organisational Aspect of Coorparation in Organ Transplantation". Para que non exista desperdicio de órganos, existen verdadeiros acordos entre organismos de cambio Europeos que son :

Euro-Transplant (Hollanda, Bélgica, Alemania, Austria, Luxemburgo),
France-Transplant, Suisse-Transplant, UK-Transplant, Scandia-Transplant,
Hispano-Transplant, Italie Nord-Transplant, Luso-Transplant, Hellenic-Transplant,
Hungary-Transplant.

Estos organismos dispoñen de tódolos medios informáticos, sendo o traballo efectuado por estas institucións esencial na cadea de solidaridade que constitue a doazón de órganos. En canto un equipo de reanimación transmite a oferta dun doante potencial, o cordinador selecciona os mellores candidatos receptores segundo criterios ben precisos :

- urxencia clínica
- compatibilidade entre doante e receptor
- tempo de espera do receptor
- aspectos prácticos (distancias, tempo libre, posibilidades de transporte)

Unha vez escollido o receptor, comeza a loita contra o tempo.

Punto de vista da relixión

Hoxe día a igrexa católica recoñece á ciencia o dereito de defini-los criterios de morte. Fai pouco opoñíase ás diseccións, autopsias e extraccións diversas.
A doazón de órganos é, considerada hoxe, pola igrexa, como un acto de caridade cara unha persoa en perigo de morte.

Para os protestantes, o progreso médico é considerado como unha benéfica intervención do Señor, nun mundo máis ben ocupado na súa propia destrucción.

O xudaismo di :"Non faredes incisión algunha no corpo dun morto".
Esta prohibición é, nembargantes, suavizada polos textos "O saúdo dunha vida humana, rexeita os entreditos da Torah". A vida ten prioridade sobre a morte.
Tanto o xudaísmo como o Islam ignoran a morte cerebral, de feito, a extracción, particularmente a do corazón, están por agora en estadio de reflexión.

Nada no Corán impidie o transplante :
"Ningún musulmán pode nin debe dicta-la conducta relixiosa doutro".
Non obstante, un problema queda pranteado, o anonimato, que presenta o risco de recibir un órgano impuro que veña dun ser impuro.

Para os testigos de Xehová, se a Biblia prohibe terminamente as transfusións sanguíneas, non di nada de forma precisa sobre os inxertos.
Non hai, entón, ningunha oposición á doazón de órganos, cada crente terá que toma-sa súa decisión en acordo coa súa conciencia.

Desde a óptica Budista, a doazón de órganos é un acto de compaixón particularmente meritorio. Non obstante o consentimento do finado é desexable para evitar disturbios "post-mortem" coa súa alma.
Para o bramhanismo (India) o transplante é unha herexía, o quel favorece a práctica de extracción sobre as persoas vivas. Os cuáqueros están rotundamente en contra de toda extracción de órganos.

Comercio de órganos

O transplante é, desgraciadamente, víctima do seu propio éxito.
O aumento sempre crecente de candidatos ó transplante supera con moito os órganos dispoñibles. É máis dificil administra-la penuria que a abundacia e unha falta de órganos puede crear prácticas dubidosas.
O problema é tanto nacional como internacional e enxendra un "Turismo Médico". O fenómeno de "Turismo Médico" xa foi citado na Conferencia de Ministros Europeos da Saude Pública, que tivo lugar en París en 1987.
Se o proceso de transplante vai máis aló das nosas fronteiras, fai falta un control estricto e certa transparencia de todo o proceso co fin de evitar prácticas dubidosas como "o comercio de órganos".

America Latina 1987 : trata de nenos
A trata de nenos para extrae-los seus órganos foi denunciada por primeira vez en xaneiro de 1987 en Honduras.
Un feito análogo foi relatado en Guatemala, en febreiro do mesmo ano, despois dunha detención sobor de prácticas ilegais de adopción.
Estas dúas informacións foron desmentidas pola "United States Information Agency" en xulio de 1988.

En 1990 o Dr Leon Schwartzenberg presentou ó Parlamento Europeo, un chamamento, denunciando outra vez o "comercio de órganos".
Preocupada, a Comision dos Dereitos Humanos das Nacións Unidas confiou de novo á USIA a misión de averigua-la veracidade dos feitos, que outra vez foron desmentidos.

India
Ninguén negará que un comercio incontrolado e próspero existiu na India durante estos últimos anos. Unha organización non gubernamental a "Voluntary Health Organisation of India" menciona que en 1994, máis de 2.000 indios venderon un ril. Durante estos 20 ultimos anos, preto de 60.000 riles foron vendidos.
Este negocio atráe sobre todo ós solicitantes ricos dos países Arabes.
A oferta de riles da xente pobre é tan importante que ata ocasionou unha diminución do prezo do ril. En 1994, o Parlamento Federal aprobou unha lei castigando a compra e venda de órganos. Só serán permitidas as doazós entre familiares.
Esta lei está só ratificada , actualmente, por 5 dos 25 Estados da Unión India.
Podemos entón prever, a aparición dun "Turismo Médico" entre os estados membros.

China
Xa non se nega que na China, os órganos da persoas condeadas á pena capital son utilizados para o transplante, xeralmente , claro, sen o consentimento libre das persoas interesadas.
Un informe do "Human Rights Watch/Asie" (1994) e titulado "Organ Procurement and Judicial Execution in China" afirma que a procedencia principal dos órganos destinados ó transplante, son os presos executados. Os gordos funcionarios chineses teñen a prioridade na atribución disos órganos.
As personas que veñen de Hong-Kong ou outras partes de Asia pódense beneficiar, por 30.000 US $, das detracións feitas sobre esos presos.
Aquí unha motivación importante para que as autoridades deixen que esas prácticas continuen.

Europa
En 1988, en Inglaterra practicáronse transplantes con órganos procedentes de campensiños turcos, introducidos, especialmente, en vista de venda dos seus órganos.
En 1993, apareceron axencias, en Polonia e Hungría, que ofrecían órganos ós hospitais de Alemania e Suiza.

Cuestión de ética

Todos estos relatos, acreditados ou non, incitaron ás organizacións a adoptar resolucións co fin de condear e combatir esta comercialización.

International Transplantation Society

En 1985 foi votada unha resolución especial que dicía :
"Ningún equipo de transplante, ningún ciruxano transplantador será implicado de xeito directo ou indirecto na compra ou venda de órganos, nin en ningunha actividade de transplante con intención de ganancia comercial.
A violación destas recomendacións por calquera membro da "Transplantation Society" pode atrae-la súa exclusión.

World Health Organisation

A Organización Mundial da Saude (OMS) é unha institución das Naciones Unidas e os seus membros son os Gobernos representados polos seus Ministros da Saude Pública.
En 1989 foi adoptada unha resolución sobre a compra e venda de órganos humanos "Preventing the purchase and sale of human organs".
Futuro

Xenotransplante
Transplante de órganos de animais.

Aínda existen moitos problemas médicos ós que non atoparon unha solución, de xeito de que o xenotransplate non será , nun futuro inmediato, a solución segura.

Desde fai uns anos, investígase sobre os órganos artificiais. Algunhas máquinas poden xa asegurar, temporalmente, o funcionamento dalgúns órganos, pero non existe aínda ningunha bastante pequena como para ser inxertada no corpo humano.

En fin, temos que continuar facendo confianza á ciencia e á solidaridade humana. Temos que seguir animándoos e promocionándoos.

Non coñezo a túa cara, non coñezo e teu nome,
douche as gracias por regalarme esta nova vida.
Non permitirei nunca que te perdas polo labirinto da memoria.
Gracias

Mama

This page hosted by Get your own Free Home Page