|  | Sícoris, a 27-12-97

| Sempre estiven de acordo en que estabamos neste maldito mundo para sufrir, era a máxima que a educación dos nosos antergos nos inculcou, ben ou mal, pero esmagáranos esa posición perante a voráxine mundana que nos rodea. E con todo a calar e a aturar allo e auga… Aquela tarde o noso especial protagonista saíra a mercar aquel fascículo coleccionable que tanto lle apaixoaba, sen grandes esforzos e sen llo propoñer conseguira chegar a aquela praza que o Concello estaba construindo facía poucos meses. Atopouse como transportado a ese lugar, como se unhas forzas non palpables lle empurraran ata ese lugar, mirou detidamente ó seu redor e a xente paseaba ou camiñaba de présa dun lugar a outro sen lle importar, ou alomenos así pensábao o noso protagonista, o que estaba sucedendo ó seu redor, sen observar que aquel recuncho da praza, pola que pasaban a cotío milleiros de persoas, emitía unhas enerxías dabondo estrañas, moi ó seu pesar, ó noso protagonista producíalle un certo desacougo o feito de que a xente non sentira, non notara, non captara ou disimulara tan espléndidamente as afogantes sensacións que lle transmitía a referida praza. Nun dos recunchos da praza atopábase uns asentos de pedra, cara ós que se dirixiu e desde onde pensaba sentarse a descansar e poder meditar sobre as sensacións que estaba sentindo. Ó chegares ó recuncho escollido tomou asento e ó nota-lo frío cemento nos seus cuartos traseiros un novo calafrío percorreu o seu corpo, deixándoo xeado. Tiña a estraña sensación de que todo aquelo xa o vivira antes e entretívose en observar moi detidamente o entorno que lle envolvía, e notaba que aquela forza non lle deixaba saír do círculo arquitectónico que formaba a praza. Observou que a praza estaba adornada con sete círculos concéntricos formados a súa vez por outro círculo menor dentro do maior e que estaban situados tanxencialmente no punto máis cercano do centro mesmo da praza, ó lado oposto do círculo maior pasaba polo borde do gran círculo que formaba a praza, e entre ámbolos dous extremos nos parterres plantaran céspede, de forma que o círculo pequeno máis cercano ó centro da praza tiña o chan de cemento e sobre o mesmo había un banco de pedra semicircular, dando as costa ó borde da praza e orientado cara o seu centro, de forma e xeito que había na praza sete bancos en forma de medias lúas todas elas encaradas ó centro. O centro estaba formado por unha pequena elevación á que se ascendía por dous lugares distintos e mediante seis chanzos, a súa forma era, como non, circular, formando unha illa, rodeada dunha verxa metálica de forxa moi ben traballada e con sete columnas que sostían un teito circular e puntiagudo que lle daba un certo aire francés do século XV. Aquel entorno maxestuoso, facía que o noso protagonista sentira unha estraña sensación que sen saber explica-lo seus motivos causáballe un fondo malestar, flotaba no aire unha aureola de matices acusadores e que lle reprochaban a súa sorte na vida, o seu grao de benestar e de prosperidade e todo gracias a aquelos efluvios que emanaban daquel lugar. A pesares delo sentíase profundamente mal. Sentíase acusado, o aire frío e cortante daquela tarde transmitíalle unha sensación que vagamente lembraba a súa cativez e lle transmitía mensaxes que resoaban no seus oídos e que entendía perfectamente o seu significado: -Non sei porque te queixas, gracias ós cartos dos teus pais que che pagaron os estudios tes agora unha carreira e gracias a ela estas vivindo moi bien, pusicheste a traballar e cos cartos quedabas ti e vivías cos teus pais que che pagaban todo, non entendo porque tes esa envexa, pagáronche a entrada do piso no que vives, casaches cunha auténtica santa, non a mereces, estás sacando as cousas de lugar, en definitiva non tes perdón de Deus ó te queixar e estar como estás, debes positivar estas conclusións e dar gracias ó ceo e ós teus proxenitores que che deron todo o que tes… A presión que recibía polas ondas ou sons que percibía facía que se sentira como zoupado brutalmente, de tal xeito que creu que lle caera unha arbore enriba, desplomándose ó recibires o impacto. Estaba xa a piques de estoupar en pranto, cando de súpeto escoitou unha voz clara e coñecida que o chamaba polo seu nome e que lle sacou do afogante estado en que se atopaba, recoñecendo na voz á da súa parella que lle preguntou se tropezara pois vira como se caira ó chan. Excusouse como puido sen lle poder dar unha explicación razonable pero quixo quitarlle importancia preguntándolle cousas do pasado: -Oes. ¿ti lembra-lo primeiro coche que tivemos de onde sacamos os cartos?. -Si, home pedimos un crédito ó banco e pagámolo ó cabo de seis meses. -E lembras como acadámo-la entrada do piso?. -É que estás tonto ou que, que non te lembras que me deron un anticipo no lugar de traballo, e o resto hipotecámolo. -Que, deuche por lembrar vellos tempos ou que, ou é que deronche un golpe na cabeza e estás un pouco zombi?. -Agora non empeces con que poderíamos ter aforrado antes de casar xa que tanto ti como eu entregábamo-los cartos na casa e dábanos o que querían para os nosos escasos gastos, ata que casamos, e que se queres facer contas poderíamos ter aforrado casi trococientosmiles, ben ti xa me entendes. -Pero pódese saber que che pasa, lévoche ó médico ou que, atópaste ben..? O noso protagonista sentíase enormemente perdido, despistado, pero estaba notando que a presión e a atracción facia a praza desvaíase, e como un náufrago atopara a súa propia taboa de salvación, a súa parella, que definitivamente volvera a se-la súa salvación e o seu rumbo. Ablas. Contador de historias.

This page hosted by Get your own Free Home Page