|  | Outra vida

Vivía na montaña, entre ceo e monte, salvaxe, como as plantas, só vivir, respirar, ver, rír, xogar.
Pero as persoas máis vellas queren máis, sempre lles falta algo, nunca están satisfeitas, ben elas comprenden as cousas, eu só son unha nena feliz.
Como os máis vellos o saben todo, queren o mellor para as súas nenas, pero o mellor non é o monte, o río nin o xogo, é a educación, iso dicen os máis vellos....., Para poder darte mellor educación, hai que se buscar mellor vida, iso dicen os máis vellos.........
Cando lles parece imposible onde viven pois vanse ó outro lado do mundo en busca dese mellor.
É difícil cando es nena comprender esas cousas, ves que os máis vellos discuten , non sabe-lo porque, non podes comprender, es unha nena.
Logo un día todo cambia, deixamo-la casa, mobles, monte, río, ceo, liberdade,....... todo segundo a nena, nada segundo os máis vellos.
Marchamos ó outro lado do mundo, lonxe, moi lonxe, a un país que nin coñeciamos a súa existencia, pero seremos felices, dicen os adultos ...
Despois dunha longa viaxe chegamos a ese país ...

¿Felices ? ¿Onde está o monte, o río, as árbores ?
¿Felices? ¿Neste mundo gris e triste ?
¿Como poden vivir aquí sen cor ? ¿Que estamos debaixo do monte?
¡¡Que preguntas nena !!!
Verás, terás amigas, serás feliz, dicen os máis vellos …..
Un país onde o auga non sabe a auga, nin o leite a leite, nin o pan a pan !!!
As outras nenas non son coma min, falan unha lingua que non comprendo, teñen nomes que non son nomes, Martine, Veronique, Sophie, que quere dicir iso.
¿Como faremos para ser felices aquí sen ceo ???
Nada é igual, é outro mundo, tan lonxe do meu.
Tan só as noites son felices, cando durmo, corro outra vez polo meu monte, escoito a canción do río Nalón, que pasando baixo a ponte pregúntame porque me marchei ... pois na procura da felicidade, respóndolle ....

Logo amanece, e volve a cor da realidade, non me gusta esta realidade, necesito correr, respirar, rír, bebe-lo auga fresca do manantial aquel, só son feliz cando durmo, así que decidín non espertar máis, seguirei durmida ata que me cambien este gris pola verde cor dos meus montes.

Mamá

This page hosted by Get your own Free Home Page