NOVELA POR ENTREGAS.

Coma se nos atopáramos en pleno século XIX, asistiremos nesta sección á publicación periódica dun folletín. Nesta ocasión, a "dramática" aventura de Marca Plaz, arricaranos fervenzas de bágoas, durante varios números de Máis cousas.

RESUMO DA ENTREGA ANTERIOR:
Tomás ten no seu pode-lo producto Plaz que gañou ó reunires os puntos precisos. Con este marabilloso invento acadou viaxar no tempo e atópase neste intre mergullado nunha incríble aventura de piratas.
Cuarta entrega

| MARCA PLAZ

¡Que individuos máis espeluznantes! ¡Que caras de asasinos!
Algúns vestían minúsculas camisetas de cores moi vivos que lles marcaban ata o último dos seus músculos.
¿E os que non levaban nada? Semellaban recén saídos do ximnasio Fitness da esquiña da miña casa. Só necesitaban propinarme un lixeiro empurronciño para desintegrarme por completo.
Os seus rostros duros, curtidos polo aire e o sol, cheos de cicatrices estaban voltos cara min expectantes.
-¿Que quererán estos suxeitos?- pensaba eu.
Axiña descubrín o sentido da escena
Eu achábame na ponte de mando, eles en cuberta, agardando as miñas palabras.
¡Iso era! ¡Debía dirixirlles un discurso! ¿Pero que era o que tiña que dicir?
Fora o que fora, tería que o decir axiña, a audiencia impacientábase, os murmurios chegaban xa ata os meus oídos.
-Se intuisen que estou mareado sería a final. Istos salvaxes non respetarían a un capitán indisposto. Amotinaríanse, mataríanme e remataría os meus días no vasto mar sendo pasto dos tiburóns. ¡Glup! A miña faz, que ata o momento estaba verde polo mareo, tornóse morada polo terror.
Os filibusteiros observaban o cambio atordoados. Alégreime de que non tivesen noticias dos mutantes senón tomaríanme por un deles, proporcionándolles un novo motivo para o motín.
-¡Xa está!- díxeme- ¡É o discurso de benvida! ¡A presentación do fero Corsario ós seus homes!
Como inicia-la perorata era outro problema.
¿Resultaría adecuado chamarlles piratas?
-¡Queridos piratas!- pensei.
Non. Demasiado cursi. Quizais mellor, “Homes”
Repetín en silencio.
-¡Estimados Homes!
Non. soaba demasiado estúpido.
O que concordaba perfectamente con aquelas sás xentes era. ¡Asquerosos tipos! Aínda que era de esperar que non recibisen con alegría tal apelativo.
Un grumete empoleirado ó posto vixía, desbaratou a meditación.
-¡Capitán! ¡Ven directo cara nós!
¿Cara nós? ¿Quen éramos nós? e ¿Quen viña cara nós?!
¡Era a hecatombe!
Agora si que aclarara a cuestión!
Un navío achegábase a toda pastilla, cortando o vento e a miña respiración. Aqueles animais agardaban inquedos polas miñas ordes.
Acadei despega-los pes do chan e asín tembloroso un anteollo.
-¡Miña nai!- exclamei.
E quedei sen fala.
O que vía a través do aparello non podía tratarse dun transatlántico, aínda non os inventaran, pero desde logo, era o seu precedente máis inmediato, algo así como un tataratataratataraabó. Ó seu lado o meu galeón parecía unha chalana.
¡Tiñamos que saír por pes de tal situación!
A orden non podía ser: ¡A toda máquina! posto que nos atopábamos navegando nun barco de vela, pero sí: ¡Abandonade o barco! ¡Sálvese quen poida!
-¡Rapaces!- berrei coas ideas moi claras- ¡A...
Foi o único que me permitiron articular.
Os moi bestas comenzaron a ruxir.
-¡Si! ¡Si! ¡Si! ¡Á abordaxe!
Novamente cambiei de cor, branco como a cera. Tan só me restaban catro para completa-lo arco da vella.
Na miña vida desexei tanto que me tragase a terra. Os moi animais abrigaban a intención de aborda-lo destructor. ¡Que salvaxes e que estúpidos!
Non cabía no meu asombro. ¿En que clase de barco de tolos me enrolara?
Atopábame inmerso nun verdadeiro problema. Calquera lles explicaba ós anxeliños presentes que o que eu desexaba era que nos largásemos.
-¡Capitán!- chamoume o pesado grumete- ¿Izo a bandeira pirata?
-Iza, iza- contestei nun susurro.
Toda a tripulación estoupou en alaridos de pracer ó observaren como a caveira se elevaba cara o ceo prendida ó pao maior.
A imaxen do cráneo e os dous osos antollábaseme profética, eran os meus restos sorrintes que ondeaban ó vento, polo tanto a min non me facía a máis mínima gracia.
-¡Capitán!- volveu a min o grumete repelente.
-¿Que?- girtei co peor humor que tivera xamais
-¿Que rumbo tomamos?
¡Miúda pregunta idiota!
Con que nos quedásemos quietiños, o barco asasino non tardaría en embestirnos, partíndonos pola mitade.
-Cara el- dixen cun fiiño de voz.
Estrondosa algarabía a que organizaron os bárbaros cando a miña nave enfilou dirección ó agresor.
-¡Anda que non teño mala sorte!- continuaba meditando. ¿Non puiden aterrar no momento de facer prisioneira a unha bela doncela, ou cando se repartía o botín, ou mellor, nunha festa desfasada na Illa da Tartaruga? ¡Que va! ¡Teño que chegar xusto a tempo para que me maten!
Pero as cartas foran repartidas e non había volta de folla.
Maldixe unha e outra vez ó estúpido manual que nin siquera incluía a forma de remata-la viaxe. Estaba atrapado e tiña que loitar por mante-lo pelexo intacto.
-¡Capitán!
Aquel grumete íame a matar a disgustos ¿que nova engorrosa cuestión querería manifestarme agora?
-¿¿Que???- vociferei iracundo.
-Os canóns están listos.
¡Os canóns!
A fortuna poñíase de novo da miña parte. Quizais podería botar a pique ó detestable opoñente sen necesidade de despeitearme.
¡Si! Ía a saír indemne daquel horror. ¡Si! ¡Estaba salvado! ¡Faríalle traga-lo po a aquel asqueroso destructor!
Só tiven que esperar uns minutos ata que o tivemos a tiro.
Alcei a voz ilusionado pola posibilidade de saír con vida de semellante brete.
-¡Lume!
-¡Broommmm!- foi a resposta
Continuara...

This page hosted by Get your own Free Home Page