|  | Sícoris a 17 de Febrero de 1.998

| Sícoris a 17 de Febreiro de 1998

| Observo desde a miña solitaria atalaia o resplandor de cada día, as mesmas néboas e as mesmas inquedanzas. O amanecer é como nacer cada día, sen saber cales serán os acontecimentos posteriores, pero no meu interior propugnase sempre o cambio, sempre se intue que pasará calquera cousa, nembargantes nunca pasa nada. ¿De verdade nunca pasa nada? Ou é que realmente a miña tolemia fai inútil calquera intento de conquista, de apertura, de esperanza para unha nova vida, un novo rumbo, unha nova esperanza, xa perdida polo paso do tempo e polas agonizantes experiencias vividas cos humanos, NON!! realmente non somos humanos, volvimonos irracionais, irascibles, inaguantables e sobre todo devoradores e destructores, non permitimos que ninguén ó noso redor sexa feliz, e á mínima destruimos aquelo que aínda sendo embrión, intuimos que poida face-lo ben. É por iso que me volvín rocha, que me pecharon na miña atalaia, dentro da miña propia armadura, que ai que tener sempre limpia, sempre preparada e sempre alerta para que ningún intruso alleno ó meu propio eu poida interferir na miña vida. A fragancia donda e esperanzadora da túa presencia túrbame, as dubidas invaden os meus pensamentos, o instinto de defensa frea o meu pulo cara ti, pero os efluvios que emanan do teu corpo dictan a miña conciencia as palabras que as miñas mans escriben sen atender á razón das miñas defensas, e a medida que fluen nas paredes estas letras aceleranme os pulos e animoume a seguir redactando istos sentimentos que ata a data me eran negados polo meu outro eu. Empezo a atoparme vivo, releome e empezome a gustar, non podo atinxir a explicarme estas terribles e á vez excitantes sensacións que decididamente me fan chorar porque á fin estou outra vez vivo e podo senti-los pulos do meu cansado e duro corazón. Fuches ti, sen dubida, o meu pequeno besbello, quen me espertou do letargo no que me atopaba, tan lonxe e nembargantes tan preto, duro de explicar pero real como a vida que se palpa, a que sintes correr baixo as palpebras pechadas, mentras escoitas os sons suaves e reconfortantes como escoitando os acordes de piano de Liszt, dondos, deliciosos, sublimes e ó mesmo tempo aterradores, como despertando dun longo letargo do que nunca chegas a saír, sente as palabras como se sinte a música e atoparáste a ti mesmo, faz a proba. O certo é que sempre pensei que as miñas defensas terían algún que outro defecto, algunha pequena greta pola que definitivamente poidera fuxir en canto atopara o verdadeiro camiño, a idea era sempre saír, escapar, aínda a costa de saberme inferior no mundo exterior, sempre envidiado polos propios e alleos ó poseer ese poder que da a reforzada armadura na que pude refuxiarme agora fai xa bastante tempo, e como dicía o meu vello mestre (xoven físicamente, pero vello en sabiduría e aprendizaxe da vida) "o meu reino atópase tras un complicadísimo labirinto, nunha fortaleza rodeada por un infranqueable foso, defendido por un exército infinito de feros e fieis gardiáns, prestos todos eles a interceptar a calquera ser que non teña un corazón puro e sán, así pois no interior dese castelo, no extremo superior da súa atalaia atópase a miña armadura, o meu refuxio, no que podo gozar de inmunidade total cara a dor e o tormento que producen as relacións imperfectas que tanto abundan neste porco mundo que nos tocou vivir". Es ti de novo estrela do mar, camiño de lucidez e de ventura, a que te cruzando de novo no meu camiño, afastasme das miñas reflexións e arrastrasme fortemente cara un mundo no que voluntariamente quixen apartarme e que non me deu outra cousa que guerra e máis guerra, sangenta guerra física uns casos e incruenta guerra mental e reflexiva, quizais sexa esta última a que máis dano e cansamento produciume, por elo a experiencia acumulada aconséllame que siga defendendo o meu territorio, que non deixe entra-lo máis mínimo resquicio de maldade, de luxuria, de envexa, de vanidades, e de tantas e tantas enfermidades que se me faría interminable o narrar, non teño ganas nin tan siquera forzas para poder aturar máis sufrimentos, nembargantes a forza irresistible da túa fragancia fai que o meu interior manteña unha loita sen cuartel, conmigo mesmo, contra min mesmo, e a verdade é que teño medo de saber quen gañará. Soan voces, altérase o orden e a paz do entorno, suben xentes armadas e un clamoroso griterío interrompe bruscamente as miñas reflexións e pensamentos, son os axentes externos que queren arrebatarme o meu privilexiado lugar, a loita volvese encarnizada, intuese ó lonxe que as defensas ideadas para estos duros acontecimentos non foron mal dirixidas, nembargantes o número de atacantes é arroladoramente superior, a tensión vai en aumento, as noticias sobre a batalla son confusas, aquí ben!, alá non tanto!, ¡¡¡coidado!!! ¡por ese franco!, e aquel fai augas!, colanse pola á sur!. .. A pesares de todo a miña concentración non se turba, sei positivamente que en caso necesario, a derrradeira xogada, será a que sen dúbida, como en tantas outras ocasións, ceibe o castelo de ser conquistado, por elo, e anque a emoción non deixa de ser excitante e forte, non acaba de afastarme desa fragancia que o amanecer me dexou. Istos asedios producense tan a miudo que parecen xa unha rutina, e anque saiba positivamente que non pasan de seren meros intentos estou cada vez máis preto de renderme, de tira-la toalla a da-lo meu posto a calquera que veña, sexa quen foxe, sen importarme as súas intencións e por elo, desa forma descansar definitivamente, deixarme vencer pola masa, subir ó pesado carro da vida, a vida vulgar, a chabacana, a pouco usual, a "sen cerebro", a que só vive, a que non sinte, a que non se preocupa polos demais, ESA, ESA, esa é a que realmente foi a miña gran máxima, a miña meta, a miña ilusión, o meu rumbo, o meu límite, ESA que sempre deixoume nas portas, a que ó chegar ó seu portal vin unha e outra vez como pechaban as súas portas, e iso cansa, iso esnaquiza, iso faite pecharte na túa atalaia particular e recuperar forzas para empezar de novo, e outra, e outra, e outra . . . infinito . . . E DE SÚPETO ENTRAS TI, ou mellor dito a túa fragancia que é peor, porque a ti me sería fácil dominar, pero á túa fragancia… quen pode domina-los resortes que me impulsan cara ti, e a verdade é que me sigo preguntando "serás ti". Ese movimento teu sublímame, absorbeme, aluciname, e faime sentir aquelo que fai xa moitos séculos que non sentía : AMOR?. É esa a palabra máxica? Non será un invento da miña imaxinación? Non quererei interiormente aquilo que me aterra? Será unha excusa para saír ou escapar da miña atalaia? Serás a túa esa persoa que necesita o meu ego? Es realmente unha realidade ou unha alucinación? Quero lembra-lo teu nome, quero escoitalo unha e outra vez, quero pronuncialo en toda a súa extensión, es … como cho diría? … es como a aglomeración de tódalas santas, realmente se quixera non tivera saído tan perfecto, tan exacto, tal real, tan representativo, tan universal, non podería ser doutro xeito, non poderías ter outro nome, tería que se-lo universal, o centro do mundo, o centro da relixión, en definitiva … tiñas que chamarte . . . María María María María María María María María Ablas. Contador de historias.

This page hosted by Get your own Free Home Page