O BASILISCO

O basilisco era un animal fabuloso con cornos de serpe, patas de galo, ás espiñosas e cola en forma de lanza. Era considerado como o rei das serpes e atribuíaselle a propiedade de matar coa mirada. Un remedio ideado para limpiar de tan temible animal á terra consistía en vestir a un home cunha armadura de espellos: calquera basilisco que se lle cruzara no camiño vería a súa mirada reflectida nos espellos e morrería. O basilisco era un producto da unión dun galo cunha serpe, a que poñía un ovo que era custodiado por un sapo. Na Idade Media, un sapo que foi atopado brincando preto dun ovo en Basilea (Suiza), foi solemnemente xuzgado e queimado públicamente baixo a acusación de estares implicado no nacimento dun basilisco. É moi probable que toda a lexenda se basee no coñecido fenómeno da galiña que cambia de sexo cando se fai vella, que canta coma o galo y lle medran carúnculas coma este, pero que segue poñendo ovos.

Pero o basilisco deste artículo é un animal moito máis real, nada lexendario. Con este nome coñecemos na actualidade a diversos lagartos do xénero Basiliscus, ó que pertencen varias especies que habitan en América Central, o seu límite septentrional de difusión é a metade sur de México.

| Viven nas beiras de pequenos ríos ou regatos, onde choutan durante o día, e durmen pola noite sobre os arbustos que tenden as súas polas por enriba do auga. Son lagartos de tronco comprimido e alongado, dedos e cola longos e delgados. Os machos adoitan estar adornados con grandes crestas.

A velocidade é o seu principal aliado para captura-las présas (insectos, pequenos roedores ou paxaros) e para fuxir dos inimigos. Se durante a fuga se atopan cunha corrente de auga, corren pola superficie desta gracias ós lóbulos dérmicos de que están provistas as súas patas posteriores, o que aumenta a superficie de apoio. Nalgunhas rexións se lles denomina “tetetereches”, onomatopeia que alude ó son que producen ó decorrer sobre o auga. Outra denominación é a de “lagarto de Xesucristo” pola súa habilidade para “andar sobre o auga”. Nembargantes, ó decrece-la súa velocidade, o basilisco afúndese e ten que nadar do xeito normal de calquera outro lagarto.

De tódolos membros deste xénero, o máis grande e vistoso é o raro basilisco crestado verde, Basiliscus plumbifrons, de Costa Rica. O macho leva na cabeza unha gran cresta ornamental, outra no dorso e outra na cola. A utilidade destas crestas, como non sexa a de intimidar a outros machos, descoñécese.

Os basiliscos incúbanse en ovos case redondos duns 2 cm, que poden ser brancos ou pardos e que a femia enterra na area húmida preto das ribeiras. A incubación dura de 18 a 30 días (normalmente 20-24) e as diminutas crías son unha réplica exacta dos adultos, excepto en que carecen de crestas. |

Os basiliscos adoitan ser parduscos, con franxas ou cun moteado de cor branco ou amarelo. Nas crías son pardas con só un lixeiro tinte verdoso que varía a tonos máis claros no colo e nas costas. Vólvense verdes ó alcanzares un tercio do tamaño adulto e os machos empezan a ter cresta unha vez atinxido-los dous tercios.
O basilisco de franxas, Basiliscus, vittatus, adopta unha coloración variable. É castaño escuro durante o día pero cando descansa pola noite sobre as polas asomadas ás augas, as bandas laterais vólvense dun amarelo vivo ou brancas. En cautividade, o basilisco semella perde-la facultade de cambiar de cor entre o día e a noite. Non se observaron tales cambios cromáticos no basilisco verde cautivo, que parece ostentar un vivo verde en todo momento

FAMILIA: iguánidos. ORDE: escamados. CLASE: reptís.

This page hosted by Get your own Free Home Page