NOVELA POR ENTREGAS.

Coma se nos atopásemos en pleno século XIX, asistiremos nesta sección á publicación periódica dun folletín. Nesta oportunidade, a "dramática" aventura de Marca Plaz, arrincanos fervenzas de bágoas, ó longo de varios números de Máis cousas.

RESUMO DA ENTREGA ANTERIOR:
Tomás, un gris administrativo, cunha vida gris e sen moitas expectativas, atopa unha oportunidade para cambia-la súa triste existencia, nos puntos que unha marca de aperitivos (Plaz) regala cos seus productos.Colecciónaos compulsivamente para acadar un dos galanos do seu catálogo de regalos. Por fin reune a cantidade necesaria e co alma exultante de ledicia, atópase na súa casa a piques de abri-lo maravilloso paquete que pensa que transformará a súa vida.
Segunda entrega

| MARCA PLAZ

Coas mans tregueleantes pola emoción, desfíxeme do papel de estraza que cubría a caixa. Esta amosábase perante os meus ollos coma un magnífico e solemne cofre dun tesouro lexendario, aínda que realmente, tiña que recoñecer que se trataba dunha bastante cotrosa caixa de zapatos.
Desde logo os paquetes Plaz, non derrochaban luxo, mais a min non me importaba. Só tiña que retira-la tapa para descubri-lo marabilloso aparello.
Tiña os nervios de punta ¡Que momento! ¡Que momento! Traguei cuspe varias veces porque se me quedara a gorxa máis rechumida ca un deserto. Froteime as mans enérxicamente para mentres tanto, prepara-la miña mente para presencia-la aparición do máis prodixioso invento endexamais coñecido. ¡Que momento, señor! O meu corazón sonaba como unha delirante partida de pin-pon: tactactactac. ¡Íaseme a saír do peito! Á fin contiven a respiración e atrevinme a abri-la caixa.
¡0HHHHHHHHH!
Un sonorosísimo oh proferiron os meus beizos e a miña alma ó unísono. ¡Fascinante! ¡Espléndido! ¡Soberbio! ¡Realmente asoballante!
Atopábame extasiado perante os logros da técnica. Coa suavidade coa que un xinecólogo trae a este crudo mundo a unha delicada criaturiña, así eu extraín o primeiro elemento do delicioso artefacto. A miña boca permanecía aberta de par en par, henchida de estupefacción.
Una esplendorosa gorra vermella de béisbol rozaba graciosa ós meus dedos. Observeina co agarimo e co amor dun pai primeirizo. ¡Que fermosa, que doce!
Lucía un preciosísimo número 10 de raso cosido na fronte, que estaba flanqueado por dous lámpadiñas diminutas e enfeitizadoras, tamén vermellas. ¡Oh, que curriñas!
A parte interior da gorra contía decenas de cables exquisitos de cores variadas. ¡Que elegancia!
Souben de súpeto que me atopaba perante o meirande expoñente da alta tenoloxía. ¡Que honor!
De sotaque unha pequena etiqueta chamó a miña atención:
“O corte inglés”
Durante unos segundos o meu corazón enmudeceu, conxelouse o meu pulso e perdín a cor.
¿Como era posible que uns grandes almacéns se dedicaran a comercializar aparellos tan sofisticados? ¡Sonaba irreverente!
Pero de seguida decidín que do que únicamente debían de entender nun lugar así, era de materias primas. ¡Eso tiña que ser! No corte inglés mercaran a materia prima para construi-lo meu adorado invento futurista. Achábame seguro de ter acertado nas miñas suposicións, porque non tardei en lembrar ós sabichones fillos do venciño do cuarto que sempre ían enfeitados con gorras moi semellantes a aquela.
Esquecín momentáneamente o primeiro elemento pola curiosidade que o segundo me incitaba.
Extraino coa mesma tenrura que ó seu irmán máis vello. Oberservei detidamente a sublimidade dos seus contornos, a perfecta xeometricidade das súas formas, a elegancia da súa construcción. ¡Arte do século XXI, meu amigo! ¡Que delicia!
Os ollos enchéronseme de bágoas ó me atopar fronte a fronte co signo do progreso: ON. Unha pequena tecla levaba impreso este monosílabo máxico. ¡On! ¡On! ¡On! ¡Non me cansaría xamais de repetilo! ¡Música para os meus oídos!
Premín a tecla con suma cautela e suavidade. Unha diminuta pantalla iluminouse de súpeto e un maxestuoso cero luciu máis escintilante có sol.
-¡Ohhhhhhhhhhh!
Outro profundo oh de éxtasis proferín alagándome os pulmóns de euforia.
Varias tecliñas máis completaban o insigne invento. Guarismos máxicos do tipo de: 1-2-3-4-5-6-7-8-9.
E ó derradeiro a lenda máxica que asinaba o prodixio.
CASIO
¡Marabilloso!
Tiven que realizar un sobrehumano esforzo para non rachar a chorar coma un cativiño. ¡Por fin a miña sorte trocaba! ¡Que afortunado era! O mundo continuaba traballando na rúa e eu dentro da miña casiña, estaba a ser espectador de excepción dunha das meirandes marabillas de humanidade, non sei se a octava ou a novena pero de seguro, unha delas.
Todo era tan perfecto que non mo podía nin crer. Incluso a fonte de alimentación daquel abraiante invento, era limpia, económica e totalmente ecolóxica. así o proclamaban os térmos : Solar sistem.
Un repentino e amolante flax, atravesou entón a miña mente. Durante un intre lembrei aquel fatídico día no estadio de fútbol, cando o meu equipo baixou a segunda. ¡Foi arrepiante! ¡Que dramón! E o peor fora que nos fixeran un claro penalti que o noxento home de negro non quixo pitar. Pero eu non e presenciei, ¡claro! Outro home negro cargado de lilailas, berrando “barato, barato” incrustárame o caixón das súas baratas mercadurías en todo o peito para que lle mercase algunha cousa. Así que no canto de ve-lo nefasto penalti non pitado, tiven que me contentar con observa-lo contido daquel expositor ambulante.
De seguido afastei aquela imaxe da miña mente ¿A que viña tamaña parvada? ¡Lembra-la fonda tristeza da nosa perda de categoría tal día como hoxe! ¿Ou estaría a recorda-lo contido do caixón do vendedor? ¡Que máis ten! ¡A todas luces era imperdoable pola miña banda, evocar semellantes intres! ¡Hoxe todo debía ser ledicia e alborozo! ¡Casio garantizábamo!
No fondo da caixa descubrín un misterioso sobre.
-¡O manual de instruccións!- berrei alporizado.
Unha folla de papel cuadriculado e manuscrito rezaba así:

1.-Para vivi-la aventura escolla a súa personaxe:
Ladrón: 2%-35x4+7=
Vaqueiro:45-6%-56-4=
Detective: 67x34-1-89=
Pirata:37%-2+3x1=
Romano:29:6+1-4=
Cruzado: 56-33x89+0=
2.- Introduzca a pila na gorra
3.-Boa viaxe e ¡Moita sorte!

-¡Oh! ¡Oh! ¡Oh!
Era o único que acertaba a dicir. Agora si que rachei a chorar sen me poder conter. ¡Que emoción! ¡Que claramente estaba todo explicadiño! ¡Que marabilla era a técnica!
Sequeime o rostro e sorbín os mocos ruidosamente. Recorrín cos ollos abraiados, as esotéricas cifras que sabía tiñan que se tratar dalgunha retorta linguaxe informática moi sofisticada.
-¡Meu Deus! Se Pedro poidera verme manexando alta tecnoloxía, morreríase de envexa- pensei
Pero as cousas fermosas non duran moito tempo.
De sotaque a inquedanza traboume as carnes, angustioume o corazón, curtoume a respiración e case que me arrinca a vida.
¡Que arrepío! ¡Qué espanto! ¡Non!
¡A pila!
A caixa Plaz non incluía a pila
¡Que roubo!
Collín a gorra e busquei no seu interior o caxetín onde debería introducci-la batería. ¡Pero se era só unha pila pequena!
¿Porque, meu Deus, porque? ¿Porque tódalas desgracias cebábanse en min? ¿Porque aqueles noxentos suxeitos de Plaz no incluiran unha pila pequena? ¿Porque a traxedia sempre chamaba á miña porta?
¡Que desfeita! ¡Qué desdicha! Estaba vez non só chamara, derrubára dunha patada e irrompera coma unha besta na miña casa asolándome a vida. ¡Oh!
¡O drama vivía ó meu carón! ¡Eu non tiña pila! ¡Horror! ¡Angustia e desolación! ¡Eu non tiña pila! ¿Porque? ¿PORQUEEEEEEEEE?

Continuara...

This page hosted by Get your own Free Home Page