|  | NADAL FALSAS PROMESAS

A escintilante e multicolor luz das luces de Nadal comeza a adorna-las nosas rúas, as velliñas, apacibles transeuntes, xa non tropezarán cos adoquíns cheos de balor que sobresaen como filósofos existencialistas guindados pola man do destino no medio da rúa.
Celebrando milagreiros nacimentos sen concepción humana ollamos como o espírito do Nadal repite unha e outra vez o milagre da multiplicación, esta vez non multiplicamos pans e peixes, esta vez multiplicamos pobres na saída da misa de 8, pobres de furgoneta si, depositados aí por mafias que os levan, os poñen de xeonllos con carteis cheos de faltas ortográficas e os recollen rematada a súa xornada laboral, pobres igual.

Nadal!! Ledicia!!! A ledicia das colas nos supermercados de monicreques, camións volquete e os ultimos videoxogos pedagóxicos de chapa fere e degola sen piedade, Nadal, podo olla-la cara das miles de xentes facendo colas na sección do ultimo xoguete de moda, tarxeta de creto na boca, caras de desfeita, afogo, doce morte a de morrer a creto pagando en xaneiro os desbarates innecesarios para segui-la moda, xa pensaches compañeiro que lle vas a mercar ó teu meniño do alma? xa sabes ben que estraños obxectos de ocio teñen ós seus amigos e que é indispensable para a súa integración na sociedade? xa sabes que morrera de envexa e incluso zoupara e comezara a drograrse no instituto senón o acada este Nadal?

Dura tarefa a túa, se tes fillos, a de satisface-las artificiais necesidades do teu clan, ponlle-la tele, dalles un boligrafo, deixalles na súa orxia consumista e que carguen na túa tarxeta as súas necesidades, endebedate!!!! a sociedade precisao!!! subamos a inflación!! din os economistas a inflación e necesaria, os tendeiros morreran perante a omnipotente presencia das grandes superficies e iso compañeiro, ti non o podes permitir, precisas mercar, que mellor ca unha orxia mediatica para convencer ós teus fillos das súas necesidades?
Nadal, lembran os libros que o Nadal era a festa pagana do solsticio de Inverno, pero que importa? Creamos no novo Nadal creamos no Nadal cristiano, bebamo-lo sange e comamo-la súa carne para celebra-la vida do redentor! de que nos salvará? de nós mesmos? quen pode salvarnos de nós mesmos se necesitamos o Windows para sobrevivir?
Podo comezar a oi-lo putrefacto cheiro do Nadal, podo comezar a ve-los falsos sorrisos, si, ata ti compañeiro mais odiado do traballo o que te fai a vida imposible e quen de regalarte unha garabata ou un pano das mans, quen pode crer no Nadal?
Non podo vivir nun mundo no que as tradicións se converten en bacanais consumistas, ainda e asi, sobrevivo, porque que outro remedio me queda, segui-lo sino de Cioran acaso? faltame valor, so me queda querer, beber e comer, e seguir, un paso detrás doutro para sobrevivir a tódolos Nadais que teña que engulir, para seguir sentindo cravadas como dagas os sorrisos dos meus peores inimigos, a crenza de que a partires destas as próximas vanidades, dixen vanidades? serán mellores. Falsas promesas

Lliure

This page hosted by Get your own Free Home Page