|  | Soños de Nadal

| De súpeto, espertei sabendo que algo estaba a acontecer, o frío facía fenda na miñas xeadas neuronas facéndome incapaz de enxerga-lo que realmente ocorróa. Tomei o adoitado zume e enfundándome o chandal dispúxeme a sacar pola pel o líquido tomado intres antes, e en atinxi-la rúa, a maldita néboa do Sicoris non deixaba enxergar ningún futuro, continuaba a miña situación ofuscado por non poder pensar, agora tampouco podía ver, nembargantes a rutina cotiá fíxome continua-la miña carreira contra a incertidume, e o descoñecido. Realmente non podería dicir o tempo que estiven loitando contra o tempo, o futuro, a incertidume e o descoñecido, pero si foi unha pincelada de meditación o que me fixo reflexionar sobre as datas vindeiras, tropezárame de súpeto, ós operarios municipais colocando as ilimitadas luces do Nadal e iso aceleroume e ó mesmo tempo retívome nos meus pensamentos, dándome a sensación de ter atopado o camiño da salvación, do pesadelo no que me erguera. Lembraba as ledas festas pasadas na familia, cando realmente eran festas entrañables, cheas de confraternidade e de agrupamento familiar, na que grandes e pequenos disfrutaban por igual sendo motivo de celebración polo só feito de ser Nadal, sen outros trámites sen outras pretensións, sen maiores gastos, e é que tampouco podía habelos. Pero o importante era a visita ó parente, ó amigo, ó tio Paco, á tía Carmen, que sabias que vivían ó teu carón pero simplemente se os ollabas saudábaos e daballes un bico, agora non agora era Nadal, agora era unha obriga ir a estar un intre con eles, xogar cos pequenos, e escoitar ó inevitable comentario dos avos! Ai Ai, este será o derradeiro ano que pasemos xuntos!, que xa somos moi vellos, que se os alifafes, que se a próstata, etc, etc. e nembargantes para ledicia de todos o ano seguinte volvíase a celebrar. Despois, ó cabo do tempo, xa nos fixemos maiores, casamos, tivemos fillos, e case todo seguía igual, reuníase a familia, cada vez os familiares eran máis numerosos, polo tanto menos propicios para as reunións, a familia agrandábase, medraba en numero de compoñentes e cada un dun lugar distinto e cada vez máis afastado, e as festas continuaban pero con menos sencillez, cun maior grao de obrigatoriedade, xa non se estaba tan cómodo, os uns receaban dos outros, e case sempre un se atopaba no medio como o xoves, nin duns nin doutros, co que a familiaridade se perdía en cantidade directamente proporcional ó numero de elementos que entraban no grupo familiar por bodas e nacimentos. E no canto de continuar con maior ledica as celebracións do Nadal, eran cada vez maiores as rifas, envexas, que surdían entre eles, que se o coche que te mercaches, que se o chalet, que se o apartamento, que se mira como vistes, que se mira que comunión máis cara, que pouca vergoña, que pouca consideración, como gasta a pasta, como lle van ben os negocios, que se lle van mal, ben todos coñecémolo... Con elo tes o convencimento de que estás facendo mal, que debes cambialo, que porque che pasan a ti esas cousas, que che gustaría racha-lo protocolo e a obriga imposta polos teus maiores e face-lo que realmente queres, que xa vale de competencias cos teus irmas/ás, e os seus cóxuxes, que queres face-lo que realmente queres e non o que che impoñen, que non queres gastar máis cartos có habitual dun día normal, que tes ganas de rachar e non podes, e iso doeee moito moito, e non ousas, e segues adiante e repiteste unha e outra vez que non pasa nada, que son as festas o que te deprime, que non pasa nada, que ninguén se morre por elo, que segue a vida... Y quedache o conforto de pensar que tes fillos, que a compaña que agora das ós avós será a compaña que os teus fillos te darán a ti, e a pesares do consumismo, do gasto e das imposicións propagandisticas, segues adiante porque ti tamén te consilaste mercándote algo que che gustaba moito (e iso que non vale moito). Instintivamente (así pénsoo) atopeime diante da porta do chalé, ese chalé tan grande e tan luxoso no que vivo desde fai xa nin se sabe o tempo, e abrindo a porta diríxome á cociña a tomar un pouco de líquido, cando sona o teléfono.... Diga, digaaa, diga... e oes as risas incontenibles dos membros da familia que te oiron e van a verte e atópaste en pixama, co espertador na orella e berrando diga, digaa, diga. En fin que todo foi un mal soño... Menos mal! Aquel serán a miña filla máis vella díxome que os amigos estaban preparando o Nadal para ir a esquiar . . . Ablas

This page hosted by Get your own Free Home Page