A MAXIA DO VISGO

O visgo é unha planta que todos asociamos sen querer co Nadal. Pendurada encol das nosas portas ou adornando a árbore de Nadal, ollámola ano tras ano, normalmente de plástico, e ben pouco ou nada sabemos dela, únicamente que un bico dado á persoa amada, baixo o seu influxo, depararanos moita sorte e amor eterno. ¿Pero que é realmente o visgo? ¿De onde ven a crenza da maxia desta planta?

El Phoradendron leucarpum, que é o nome técnico do visgo, é unha planta situada especialmente nas rexións tropicais e subropicais do mundo. Existen de 700 a 1400 especies divididas nas familias, Viscaceae y Loranthaceae que varían desde o xénero non parásito ata o completamente parásito. O visgo de Nadal, o que nós máis coñecemos, pertence a un grupo de plantas vasculares, con flores que parasitan o talo de árbores e arbustos. Medra en mangados nos troncos e deles obtén o sustento para vivir. Ó seres unha hemiparasita, si pode elabora-la súa propia clorofila pero precisa do tecido xielmático do seu hospedador para acada-los nutrintes necesarios para o seu desenvolvemento e lógraos utilizando o seu propio sistema endofítico. |

As flores do visgo nacen nas axilas das follas deste arbusto, son pequenas e unisexuais, é dicir cada planta ten un só sexo. As flores femias converteránse en pequenas baias brancas de carne pegañenta que madurarán en inverno. Cada unha destas contén unha semente que as aves encargaranse de transportar a outras árbores ou a outras partes da mesma.

| A estructura desta planta é primitiva e reducida en apariencia. Cando esta baia transportada por calquera paxariño atinxe o tronco dunha árbore, un pegañento acodo na semente permítelle adherirse ó hospedador. Dentro dun disco adhesivo xermina e desarróllase. Como a implantación desta hemiparásita produce certos cambios na área ocupada do hospedador, o seu crecimento en principio é paseniño. Os gromos non serán visibles ata o segundo ano, pero cando o seu sistema endofítico establécese a planta medra axiña. Entón abrollarán as follas sempre verdes, duras e carnosas que a caracterizan e de novo principiará todo o ciclo. O visgo prefire as árbores frutais, especialmente a maceira pero tamén se lle pode atopar parasitando carballos.

Ata aquí acadamos averiguar un pouco sobre a estructura e o desenvolvemento do visgo, pero aínda non aclaramo-lo motivo da crenza da maxia desta planta. |

Para facelo debemos remontarnos no tempo ata a prehistoria e ós druidas. O historiador romano Plinio na súa Historia natural, fálanos xa destos sacerdotes e meigos celtas explicando o complexo ritual do que se servían para a súa colleita, sempre en determinadas datas do año e preferindo o visgo nacido nos troncos dos carballos. Utilizábano para protexerse dos lóstregos, da maldade, das enfermidades, para axudar ás mulleres á concepción, para facerse invisibles, para curar feridas...O visgo era a súa planta máxica por excelencia e os druidas recollíano coidando que non tocase o chan, ben no solsticio de verán ou ben no de inverno, sendo diferente por elo as súas aplicacións.
As lendas sobre o visgo son innumerables; unha francesa relátanos que na súa orixe esta planta era unha árbore pero como foi utilizada para construi-la cruz onde Xesucristo sufriu o seu martirio e morte, Deus condenouna a non obter xamais un lugar na terra e a ter que deposita-las súas raíces encol doutras árbores. A lenda do bico baixo o visgo chéganos da man do deus da paz, Balder, este foi ferido e morto por unha frecha de visgo, isto entristeceu moito ó resto dos deuses, que conmovidos polo pranto da amada de Balder, restituironlle a vida para que continuase eternamente co seu amor. Por elo, en tributo a esta paixón sen fin, Balder ordenou que cada vez que unha parella namorada pasase baixo dunha pola de visgo, bicáranse para perpetua-lo seu amor.

Esta planta como comprobamos ata o de agora, ten múltiples aplicacións e significacións máxicas, pero a ciencia no a esqueceu por elo e estudiou fondamente o visgo ata chegar a illa-los seus compoñentes, extraendo a viscotoxina do Viscum alba, o visgo europeo e do Phoradendron serotinum, a phoratoxina, ámbalas dúas proteínas producen un descenso da forza contractil do corazón, orixinando unha bradicardia. Tamén a lecitina específica de galactosa se extrae desta planta e acada unha mellora na calidade da vida dos pacientes sometidos a quimioterapia e radioterapia, xa que aumenta a resposta do sistema inmunolóxico e os niveis de endorfina do plasma B. |

En 1994 Heiny e Beuth, experimentaron os efectos do visgo sobre o cáncro de mama, tratando a un grupo de 68 pacientes aqueixados por carcinoma de mama . Estos foron quirúrxicamente tratados e hospitalizados para sometelos á quimioterapia. Usando o estandarizado galactósido-visgo específico (ML-1) aillado do visgo europeo, Viscum alba, foilles administrando un tratamento subcutáneo durante 12 semanas. Os resultados foron óptimos demostrándose que os niveis de endorfina B aumentaban despois do tratamento con ML-1.

Non estaban os antigos druidas moi enganados cando consideraron ó visgo como a súa planta máxica, as súas propiedades terapéuticas están hoxe máis que demostradas. Agora só nos resta comprobar se un bico dado baixo un pequeno mangado verde desta planta realmente ten a facultade de concedernos o amor eterno e toda a sorte que precisamos para principiar este ano que entra.

This page hosted by Get your own Free Home Page